Ένα όνειρο είναι για την Ελλάδα να προκριθεί στο μουντιάλ της Βραζιλίας, το προσεχές καλοκαίρι. Η Αγγλία, ας το δεχθούμε αυτό, το γέννησε το ποδόσφαιρο, όμως θρησκεία το έκανε η Βραζιλία. Αυτή είναι η αλήθεια.
Το 3-1 της εθνικής ομάδας, που θα μπορούσε να ήταν και 4-1, νίκη δίκαιη και μεγάλη, οφείλεται στη διαφορά των δύο αντιπάλων. Στη διαφορά που γράφει το αποτέλεσμα. Στη διαφορά της ψυχής.
Αυτά που βλέπεις στο γήπεδο συνήθως έχουν ελάχιστη σχέση μ’ αυτά που περίμενες να δεις. Το δράμα. Αυτοί που λένε τα λόγια τα μεγάλα, αυτοί οι ίδιοι διαψεύδουν τους εαυτούς τους και σένα σε χαμηλώνουν. Η τραγωδία.
Τίποτα δεν άλλαξε, επί της ουσίας, στην Ελλάδα με την επαγγελματοποίηση του ποδοσφαίρου. Σα να μην προέκυψε αυτή το 1979. Τα σωματεία μετατράπηκαν σε ανώνυμες εταιρείες, αλλά συνέχισε να παίζει μπάλλα η κουλτούρα του ερασιτεχνισμού.
Αυτά που δεν έχει σταματήσει να λέει ο Αλαφούζος, ότι ο Μαρινάκης κάνει κουμάντο στη διαιτησία, είναι πέρα για πέρα σωστά. Μιλάμε πολύ σοβαρά. Έχει επίσης δίκαιο και ο Σαββίδης, που κι αυτός φόρα παρτίδα σαν αριστερός ψάλτης, δεξιός είναι ο Αλαφού, αφήνει αιχμές...
Να φύγει ο Μήτρογλου από τον Ολυμπιακό. Γιατί να μη φύγει. Να μην πάρει μεταγραφή από τον Ολυμπιακό. Δεν τρέχει τίποτα. Η, μάλλον τρέχει. Θα ‘ναι υπέρ του Ολυμπιακού η μετακίνηση του ομορφάντρα Μήτρογλου.
Τον παίκτη αυτόν τον αγοράζεις και λόγω ονόματος. Έχει, λέει, προκαλέσει το ενδιαφέρον του Ολυμπιακού, του ΠΑΟΚ και ρωσικών ομάδων το χαφ του Εργοτέλη με το όνομα Πελέ. Ας μην είναι Βραζιλιάνος.
Κάτι έχει αλλάξει στην εθνική ομάδα εν όψει του αυριανού αγώνα με την Ρουμανία. Εγώ δεν συμφωνώ με τίποτα. Μου μετέφεραν, όμως, στο αυτί ότι «η νέα ολιγαρχία» των διεθνών ποδοσφαιριστών έλαβε την απόφαση. Το έχουν αποφασίσει. Ότι θα πάρουν την πρόκριση για το μουντιάλ.
Πρόσεξε φάση, που ουδείς τη συνέλαβε. Το 2005, πάλι με τον Νίκο Ευαγγελάτο στα μικρόφωνα του πάνελ, ο Δημήτρης Μελισσανίδης παρουσιάζει σε ειδική εκδήλωση τις μακέτες του νέου γηπέδου της ΑΕΚ, με την υπογραφή του κορυφαίου Έλληνα αρχιτέκτονα Αγιοστρατίτη.