Αυτό το παιχνίδι στη Ξάνθη δεν χανόταν για τον Ολυμπιακό. Από το πρώτο λεπτό κιόλας οι γηπεδούχοι σήκωσαν τα χέρια. Δεν είχαν την παραμικρή απαίτηση για αποτέλεσμα. Ο Ολυμπιακός έπαιζε μόνος του. Άλλαζε τη μπάλα εύκολα, δίχως την παραμικρή πίεση από τον αντίπαλο.
Αυτά γίνονται μόνο στην Ελλάδα. Να μη ξέρει να χάνει μία από τις λεγόμενες «μεγάλες» ομάδες. Να αποτυγχάνει να κερδίσει ο Ολυμπιακός κι ένα εύκολο παιχνίδι, όπως ήταν χθες στα μέτρα του αυτό στη Ξάνθη, και να ρίχνει την ευθύνη στον… διαιτητή. Κι όχι μόνον.
Τελικά, φαίνεται ότι πράγματι οι ποδοσφαιριστές της ΑΕΚ το έχουν χωνέψει για τα καλά. Ότι είναι εκτός μάχης πρωταθλήματος. Δεν τους υπολογίζουν για διεκδικητές του τίτλου, αλλά και οι ίδιοι θαρρούν πώς δεν έχουν καμία ελπίδα να επαναλάβουν μετά απο ένα χρόνο την επιτυχία τους.
Δεν είναι καν απαραίτητο να «πλησιάσει» τον διαιτητή η ομάδα που κάνει πρωταθλητισμό για να μην αδικηθεί. Για να πάρει τα σφυρίγματα που χρειάζεται, κυρίως, προκειμένου να φτάσει στην κούπα, με την βοήθεια της διαιτησίας. Ο διαιτητής, και χωρίς να χρηματιστεί, θα ευνοεί την ομάδα εκείνη που είναι ικανή να του κάνει ζημιά. Να τον τιμωρήσει, να τον αποκλείσει. Να φρενάρει την καριέρα του.
Η ΠΑΕ Παναθηναϊκός ήταν επόμενο να διαμαρτυρηθεί για τη διαιτησία του Παπουτσέλη στο ντέρμπυ με τον Ολυμπιακό στο Καραϊσκάκη, σα σήμερα 8 Δεκεμβρίου, το 1996. Το «πέναλτυ» που έδωσε ο διαιτητής από την Λέσβο πέρασε στην Ιστορία διότι έβγαζε μάτια ότι ήταν... μαϊμού.
Ο προπονητής του ποδοσφαίρου είναι ψιλοαπατεώνας. Μιλάω γενικώς και αορίστως. Γι’ αυτό, άλλωστε, δεν έχω σε εκτίμηση τη δουλειά τους. Εννοώ ότι δεν δίνω σ’ αυτούς όλη την επιτυχία που γνωρίζει μια ομάδα. Ούτε καν στο βαθμό που η πιάτσα θεωρεί ότι ο προπονητής δικαιούται αυτό ή το άλλο μερτικό.
Δεν βγαίνει το ποδόσφαιρο έξω από την ζωή. Σε χώρες πονεμένες, όπως είναι η Ελλάδα, περνάει στο ντούκου εντελώς η απώλεια ενός… λαϊκού κόμματος. Αν πεθάνει, αν διαλυθεί κόμμα που κυβέρνησε δέκα και είκοσι χρόνια. Ο ΠΑΟΚ, όμως, και η ΑΕΚ, ο Ολυμπιακός και ο Παναθηναϊκός δεν πεθαίνουν ποτέ. Δεν ξεχνιούνται με τίποτα. Κι όχι μόνον!
Από τον Απρίλιο του 2013 βιώνει το «Αμερικάνικο Όνειρο» ο Ιωάννης Αντετοκούνμπο. Ο οποίος γεννήθηκε σα σήμερα 6 Δεκεμβρίου, το 1994, και ένα μήνα μετά τη μετακίνηση του στους Μίλγουώκι Μπακς, τον Μάιο του 2013, πήρε την ελληνική ιθαγένεια. Τι είναι αυτό το πολυσυζητημένο, το περιβόητο «Αμερικάνικο όνειρο»; Όχι ακριβώς ο δρόμος της ευτυχίας, αλλά η ευκαιρία της προσωπικής επαγγελματικής επιτυχίας, της κονόμας.
Πήρε φωτιά το Κορδελιό με την… ιστορική απόφαση του διαιτητή να μη δώσει πέναλτυ σε βάρος του ΠΑΟΚ και υπέρ της Λαμίας. Οι παοκτσήδες επιτόπου παραδέχτηκαν τη γκέλα του ρέφερυ και ξεκίνησαν πόλεμο οργανωμένο και οργισμένο:
Δεν πρόκειται για εύνοια, απλά. Να κερδίζει ο ΠΑΟΚ το ένα ματσάκι μετά το άλλο χωρίς να παίζει μπάλα. Είναι το φαινόμενο της εύνοιας διαρκείας. Αύριο πιθανόν να γυρίσει στο τούμπα το έργο. Ο ΠΑΟΚ να πιάνει καλή απόδοση, να βγάζει ευκαιρίες και να φεύγει από το γήπεδο χωρίς το τρίποντο.