Η ματσάρα! Ναι, το λες έτσι και πριν ξεκινήσει. Πριν το δουν τα ματάκια σου. Δεν είναι σινεμά, ένα προκάτ θέαμα. Δεν ξέρεις τι θα δεις. Γι’ αυτό είναι ματσάρα! Επειδή σ’ έχει κερδίσει πριν την διεξαγωγή του. Το Βραζιλία- Βέλγιο.
Επιστροφή στο μουντιάλ σήμερα. Πρώτο μας ματς Γαλλία- Ουρουγουάη. Διαφορετικά μεγέθη. Υπερέχει η Γαλλία, γι αυτό την δίνουν λογικό φαβορί. Δύσκολη ομάδα, κυρίως σκληρή, η Ουρουγουάη. Παραδοσιακά η πιο βρώμικη της νότιας Αμερικής.
Υπάρχει και το πρωτάθλημα. Μη ξεχνιόμαστε. Εντάξει, το μουντιάλ είναι πάντα μουντιάλ, που βέβαια δεν μας πήρε τα μυαλά, αλλά ελπίζουμε να δούμε καλύτερη μπάλα μέχρι το φινάλε. Με το ντόπιο πρωτάθλημα, που... ξεκίνησε κιόλας, τι χαμπάρια, μάστορα; Μπέρδεμα!
Τα ξεκάθαρα πράγμα άρχισαν να… ξεκθαρίζουν στον Παναθηναϊκό. Γι’ αυτό πέφτει κλάμα στον κόσμο της ομάδας. Η ΠΑΕ του Αλαφούζου είναι στο πουθενά. Ουδείς μασάει το παραμύθι της... σωτηρίας από κάποιον Παϊρόζ. Έναν άνθρωπο, δηλαδή, εντελώς άγνωστο στον Παναθηναϊκό, εντελώς ξένο με την Ελλάδα.
Τα μήντια γράφουν: ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ-ΜΠΟΤΟΣΑΝΙ. Γελοίο. Με τα ίδια γράμματα κοτζάμ Ολυμπιακό και… Μποτοσάνι. Κεσκεσέ Μποτοσανί; Τον Ολυμπιακό τον ξέρουμε, όχι μόνον εμείς στην Ελλάδα, αλλά στην Ευρώπη όλη. Αυτή η Μποτοσανί ποια διάολο είναι για να αντιμετωπίζουν ίσα κι όμοια, μάλιστα σε ματσάκι προ-προετοιμασίας;
Ποιος σοβαρός ασχολείται με τον προπονητή του Παναθηναϊκού; Αν αυτός λέγεται Γιώργος Δώνης ή Παναγιώτης Κατσαντώνης. Κι όμως, ζαλίζουν τον κοσμάκη με την… επιστροφή, λέει, του Δώνη στον Παναθηναϊκό.
Πήρε η Ελλάδα το Ευρώ 2004, αν είναι δυνατόν. Να, που έγινε. Και τι έγινε; Ναι, ρε, σε ρωτάω τι έγινε. Αυτό που αξίζει να είχε γίνει ήταν να μάθει η εθνική ομάδα να παίζει μπάλα. Δηλαδή; Αυτό που λέω. Να παίζει μπάλα. Να φτιάχνει φάσεις, να πιέζει τον αντίπαλο, που δεν το κάνει ούτε με τον ισάξιο, ούτε και με τον μικρότερο σε κυβικά αντίπαλο. Να αγωνίζεται με τέτοιο τρόπο ώστε και να ικανοποιεί την εξέδρα και να παράγει αποτέλεσμα.
Ένα φιλικό ματς, με ομάδα που έκανε περιοδεία στην Ευρώπη για να κονομήσει, όχι να δρέψει δάφνες και κούπες, έγινε νίκη αξέχαστη και θρυλική για τον Ολυμπιακό. Και τραγούδι. «Ολυμπιακέ μεγάλε, Ολυμπιακέ τρανέ, που ενίκησες την Σάντος, την ομάδα του Πελέ».
Ελλάδα του 2004. Μια χώρα στο όνειρο. Σε εθνική ανάταση. Κατακτά το πρωτάθλημα Ευρώπης στο ποδόσφαιρο και καπάκι είναι η μικρότερη χώρα στον πλανήτη που διοργανώνει ολυμπιακούς αγώνες. Στιγμές παραμυθένιες, απίστευτες από το 1821 μέχρι σήμερα. Σήμερα... , ας κλείσουμε τα μάτια, μη μιλάμε για το σήμερα.
Πρωταθλήτρια Ευρώπης το 2004 η ασήμαντη, η αναξιόπιστη ποδοσφαιρικά, κι όχι μόνο, Ελλάδα. Τι έγινε και προέκυψε το θαύμα στην Πορτογαλία; Αξίζει να πούμε την αλήθεια, μάλιστα μέρες που γίνεται μουντιάλ. Η κούραση των αντιπάλων μας είχε σταθεί ο μεγαλύτερος σύμμαχος της εθνικής. Είναι πια αναμενόμενη η πτώση της ποιότητας στα παιχνίδια των περισσότερων ομάδων, τα τελευταία χρόνια, στα μουντιάλ και τα ευρώ. Γιατί; Μιλάει η κούραση των παικτών.