Μετά τους Αραούχο, Λιβάγια στην ΑΕΚ ένας ακόμα πρώην ποδοσφαιριστής της ισπανικής Λας Πάλμας, ο Μασούντ, ο οποίος πατάει πια γερά στα 34 του χρόνια. Μεγάλος σε ηλικία; Σίγουρα τσαμπουκαλής. Και μανουρατζής. Τον λες και μπελαλή. Βάζει εύκολα σε μπελάδες και τον ίδιον και την ομάδα του. Επειδή εύκολα αρπάζεται. Απαραίτητη, λοιπόν, η «προσαρμογή» του στην ΑΕΚ.
Η επιστροφή, λέει, του Μακ στον ΠΑΟΚ. Το παιδί ή στο σπίτι του βρίσκεται ή στον πάγκο του ΠΑΟΚ. Ποια επιστροφή, λοιπόν! Είναι απλά μια μεταγραφή… επικοινωνιακού χαρακτήρα.
Ποιος τίγρης; Ο κόσμος πλέον το χώνεψε. Ο παλιός Μελισσανίδης δεν υπάρχει. Ανήκει οριστικά στο παρελθόν. Ο του ποδοσφαίρου είναι άλλος άνθρωπος, όχι αυτός που ξέραμε. Έχει αλλάξει, και δεν υπάρχει επιστροφή. Αυτό που δεν αλλάζει με τίποτα είναι η σχέση του, ο δεσμός του με την ΑΕΚ. Γεννήθηκε ΑΕΚ ο Κοκκινιώτης, όσο ζει θα ‘ναι ΑΕΚ, πάντα κοντά σ’ ό,τι νοείται, εκφράζει, συμβολίζει η λέξη με τα τρία γράμματα.
Αξίζει να θυμηθούμε το πέρασμα από τη ζωή και το χώρο του ποδοσφαίρου του Μάκη Ψωμιάδη, που πέθανε στα 61 του, σα σήμερα 6 Ιανουαρίου, το 2016. Μνήμη Μάκη σημαίνει υπενθύμιση, σε ποια κοινωνία κυκλοφορούμε και πόσο σάπια είναι τα σαλιαρίσματα για εξυγίανση και κάθαρση. Τους ξεφτύλιζε ο Μάκαρος. Άτομο πασίγνωστο, όχι μονάχα στην ποδοσφαιρική Ελλάδα ο Ψωμιάδης.
Τελείωσε το Ευρω 2004 στην Πορτογαλία. Η ελληνική ομάδα πέτυχε τη μέγιστη έκπληξη της Ιστορίας του ποδοσφαίρου. Λάμπουν οι ψυχές Ρεχάγκελ και παικτών, στη φωτογραφία χωράει και ο Εουσέμπιο. Και τι είναι αυτό που αποκαλύπτεται στο πρόσωπό του Πορτογάλου, εκείνη ακριβώς τη στιγμή του θριάμβου ξένης ομάδας στην πατρίδα του, λίγα λεπτά μετά την ήττα της Πορτογαλίας από την Ελλάδα;
Δεν έχω ξαναδεί τέτοια σφαγή, μέσα στο Καραϊσκάκη, σε ντέρμπυ Ολυμπιακού - ΠΑΟΚ. Έτυχε να το δω με τα ματάκια μου. Από τα δημοσιογραφικά θεωρεία. Ένα παιχνίδι αξέχαστο. Που μου κόστισε μια φιλία μ' έναν δημοσιογράφο, γάβρο του θανάτου.
Δυο λόγια ξερά και στεγνά όπως ταιριάζει να μιλάει κάποιος για τον Κώστα Δαβουρλή, στη μνήμη του οποίου απλώνουμε τούτες τις αράδες. Θαρρώ, κι αν υπάρχουν ειδικοί του ποδοσφαίρου στον τόπο μας θα συμφωνήσουν, ότι με το τέλος του πολέμου γεννήθηκε η πρώτη και σπουδαία φουρνιά των Ελλήνων μπαλαδόρων. Ποτέ άλλοτε σε μια δεκαετία δεν ξεπετάχτηκαν τόσοι πολλοί και σχεδόν από κάθε περιοχή της Ελλάδος ποδοσφαιριστές «αυτοδίδακτοι». Με τα φυσικά χαρίσματα που θέλει το παιχνίδι και από τεχνική ό,τι τους χάρισε η γειτονιά, η αλάνα.
Διάλογος στον αέρα ανάμεσα σε δύο δημοσιογράφους. Λέει ο ένας: «Ο Μαρίνος είναι λυπημένος…». Όχι ο Ουζουνίδης, ούτε ο Μαρίνος Ουζουνίδης. Τον προπονητή του Παναθηναϊκού τον αποκάλεσε «Μαρίνο».
Τη δεκαετία του '60 δεν υπήρχε τηλεόραση στην Ελλάδα. Για φαντάσου πως ήταν η ζωή μόλις πριν από 50 - 60 χρόνια. Μια άλλη ζωή, διαφορετική σε περιεχόμενο και ρυθμό.
Πολύ καλός ποδοσφαιριστής στη Λάρισα ήταν ο Κώστας Κολομητρούσης, όμως είχε το μαράζι με το… όνομά του. Γιατί να τον λένε Κωλομητρούση κι όχι Καλομητρούση; Με το δίκιο του. Ένας άλλος ποδοσφαιριστής της Λάρισας επίσης, ήταν ο Νίκος Πατσιαβούρας. Όνομα λαχείο.