Το ποδόσφαιρο δεν παίζεται μόνον στο γήπεδο. Όχι, βέβαια. Αυτό που βλέπει ο κόσμος στα 90 λεπτά είναι το αποτέλεσμα μιας δουλειάς και σε γραφεία. Βέβαια. Η ομάδα κτίζεται με την ίδια περίπου διαδικασία οικοδόμησης ενός κτηρίου. Βέβαια. Προηγείται ο σχεδιασμός, όχι σηκώνουμε στην τύχη ντουβάρια.
Έχεις τρέξει μαραθώνιο; Έστω μια απόσταση 10, 20 χιλιομέτρων σε φυσικό περιβάλλον, όχι μέσα στην πόλη. Να ανέβεις π.χ. ένα βουνό και καπάκι να κατέβεις. Η θέωση. Μην πω κάτι άλλο, δεν έχω λόγια να σου περιγράψω τι συνέβη μέσα μου όταν το πρωτοέκανα. Γι' αυτό περιορίζομαι σε μια λέξη. Η θέωση. Όταν τέλειωσες, όταν ολοκλήρωσες την απόσταση, πατούσες ακόμα στη γη, όμως το ένοιωθες ότι ήσουν σε υπέρβαση σωματική και πνευματική.
Τρέχεις.
Χάνει η Ελλάδα με 2-0 από την Ισπανία στη Λεωφόρο, πρώτο ματς προκριματικής φάσης για το Ευρώ 2004. Χάνει και το δεύτερο ματς στην Ουκρανία. Τότε ακριβώς έγινε «κάτι» το οποίο ιστορικά μπορεί να θεωρηθεί η «αρχή» της αλησμόνητης πορείας στα τελικά της Πορτογαλίας. Και του θριάμβου με την κατάκτηση του πρωταθλήματος Ευρώπης.
Θα τρέξετε μαραθώνιο σήμερα; Τι ρωτάω. Όσοι θα το κάνουν έχουν ήδη δήλωση συμμετοχή και βρίσκονται κιόλας στην εκκίνηση. Όπου να ‘ναι θα ακουστεί το πρώτο μπαμ για να ξεκινήσουν οι δρομείς. Όχι απαραίτητα μαραθωνοδρόμοι. Όχι κανονικοί αθλητές.
Παλιόπαιδο ο κύριος Γιάννης Αναστασίου. Σφράγισε επιταγή του Παναθηναϊκού. Επαγγελματίας είναι, του χρωστάει ο Αλαφούζος, όμως δεν κάνουν έτσι όσοι είναι… μέλη της Παναθηναϊκής οικογένειας. Έτσι το λένε. Και δεν ντρέπονται. Πώς τα φέσια της ΠΑΕ ας τα ξεχάσουν υπέρ πίστεως και ιδέας.
Τι συμβαίνει στην Ευρώπη. Στις σοβαρές χώρες, δηλαδή. Όχι στην Ελλάδα της κομπίνας. Όχι εδώ που πριν ψηφιστεί ένας νόμος, τα λαμόγια της πιάτσας ψάχνουν τα… παράθυρα. Του νόμου τα παράθυρα.
Κατ’ αρχήν. Η εθνική ομάδα δεν βγήκε στο γήπεδο για να πάρει αποτέλεσμα, στην πρώτη αναμέτρηση με την Κροατία. Να ξέρουμε τι βλέπουμε. Να ξέρουμε τι λέμε. Ο στόχος ήταν ένας. Να μη φάει γκολ. Κι όταν άρπαξε το πρώτο τεμάχιο, ο στόχος παρέμεινε ο ίδιος. Όχι άλλο γκολ.
Η ζημιά δεν είναι ο καπετάν - Γκιουλέκας στην ομάδα, ο μέσα σ’ όλα, κάποια στιγμή το αφεντικό να τον σουτάρει. Αυτό καταπίνεται. Και μια χαρά χωνεύεται. Διότι πάντα παίζουν οι σκοπιμότητες, άρα η αποπομπή δεν συνιστά απαραίτητα προσωπικό τράκο.
Τι λένε οι νόμοι δεν έχει καμία σημασία. Ακόμα κι αν θα ΄ναι το σκάνδαλο να μην τιμωρηθεί ο Ολυμπιακός, για τις γνωστές κατηγορίες σε βάρος του Μαρινάκη, ουδείς δικαστής θα τολμήσει να βλάψει την ομάδα. Εδώ είναι Ελλάδα. Δηλαδή;
Οι αντίπαλοι του Μαρινάκη ήταν κολλημένοι: «Ο Ολυμπιακός παίρνει τα πρωταθλήματα διότι ο εφοπλιστής κουμαντάρει την ΕΠΟ και την διαιτησία».
Από την πλευρά τους οι άνθρωποι του Ολυμπιακού έβαζαν πάντα τη δική τους κασέτα: «Πήραμε 7 στα 7 πρωταθλήματα διότι είμαστε η καλύτερη ομάδα. Διότι ξοδεύουμε περισσότερα χρήματα.»