Η αύξηση της ειδικής εισφοράς αλληλεγγύης είναι η τελευταία τρομοκρατική ...προκήρυξη που κυκλοφορεί. Το βασικό σενάριο προβλέπει κατάργηση της έκπτωσης του 30% στην εισφορά αναδρομικά από 1-1-2015 για ύψος ετήσιου εισοδήματος πάνω από 50.000 ευρώ.
Είναι από τις ειδήσεις που δεν μπορεί η κυβέρνηση να αφήνει ασχολίαστες γιατί την αγγίζουν. Αγγίζουν το κοινό περί δικαίου αίσθημα και την ηθική όχι μόνο της κυβερνητικής παράταξης, αλλά ολόκληρου του πολιτικού κόσμου.
Άλλος στη θέση του θα μπορούσε να είχε λύσει το οικονομικό του πρόβλημα από την εποχή που ήταν δήμαρχος Βριλησσίων. Δεν το διέπραξε. Θα μπορούσε επίσης να γεμίσει τις τσέπες όταν ήταν βουλευτής της ΝΔ και υπουργός Εσωτερικών. Το απέφυγε.
Αν η κυβέρνηση θέσπιζε ως υποχρεωτική τη χρήση πιστωτικών καρτών σε όλες γενικά τις συναλλαγές και σε όλη την επικράτεια κανείς δεν θα αντιδρούσε ή μάλλον κανείς δεν θα δικαιούνταν να αντιδράσει.
Κι όμως και στα καλά κυβερνητικά μέτρα υπάρχουν έντονες αντιδράσεις. Όπως στο αυτόματο κλείσιμο εκκρεμών φορολογικών υποθέσεων, που βρίσκονται για πολλά χρόνια στα δικαστήρια.
Το γνωστό παραμύθι. Έχουμε τη λαϊκή εντολή, λέει η κυβέρνηση. Η κάθε κυβέρνηση. Έτσι και ο σύριζας για ό, τι κάνει λέει την πολυμεταχειρισμένη καραμέλα. Έχουμε τη λαϊκή εντολή.
Το πώς η μιζέρια γίνεται ευκαιρία για την προσέλκυση επενδύσεων διδάσκουν Αλβανοί, διαφημίζοντας ότι οι εργαζόμενοι στη γειτονική χώρα είναι οι φθηνότεροι της Ευρώπης, καθώς παίρνουν μόλις 2,2 ευρώ για κάθε ώρα εργασίας.
H ιστορία είναι για γέλια και για κλάματα μαζί. Οι δανειστές πιέζουν για νέες μειώσεις στις συντάξεις, την ώρα που το Συμβούλιο Επικρατείας έβγαλε αντισυνταγματικές όλες τις προηγούμενες, καθώς και τη ρήτρα μηδενικού ελλείμματος που επίσης θέλουν να επαναφέρουν οι εταίροι.
Μία ματιά σκέτο φαρμάκι προς τον Άκη Τσοχατζόπουλο ήταν όλη κι όλη η αντίδραση του Κώστα Σημίτη, όταν βρέθηκε στο δικαστήριο δίπλα στον παλιό συνεργάτη του. Κάποιοι κάνουν λόγο για αναβίωση της παλιάς έχθρας τους, με αφορμή τον έλεγχο της κυβέρνησης και του κόμματος την περίοδο 1996 -2004.
H κυβέρνηση επιζητεί έντιμο συμβιβασμό στις διαπραγματεύσεις με τους δανειστές, στο παζάρι όμως με τους υπηκόους της, για την αύξηση των δημοσίων εσόδων, προτείνει ευθέως έναν μη έντιμο, δηλαδή άτιμο συμβιβασμό.