Όχι μόνο αύξηση αλλά και ...μείωση αποδοχών σε σχέση με το 2011 μπορεί να επιφέρει η απόφαση για αύξηση του κατώτατου μισθού την πρώτη Οκτωβρίου και στα 751,39 την πρώτη Ιουλίου 2016.
Ξεκάθαρο παραμένει το ναι των Ελλήνων υπέρ της παραμονής στην Ευρωπαϊκή Ένωση, στο ευρώ, στο ΝΑΤΟ και υπέρ μιας νέας συμφωνίας με τους δανειστές. Η είδηση, όμως είναι αλλού, στα αυξημένα ποσοστά όσων λένε όχι και ξεπερνούν το άθροισμα της δύναμης των κομμάτων που έχουν ταχθεί εναντίον.
Πρόκειται για μνημείο τραπεζικής αυθαιρεσίας κι ας προβάλλεται ως παράδειγμα προς μίμηση. Η είδηση από την αρχή. Άνθρωποι με ετήσιο εισόδημα 2.400 ευρώ χρωστάνε καταναλωτικά δάνεια ή έχουν πιστωτικές κάρτες με χρέος εως 20.000 ευρώ.
Κάθε μήνα οι ληξιπρόθεσμες οφειλές αυξάνονται κατά 1 δισεκατομμύριο ευρώ. Είναι αυτά που ήθελε να έχει ο Τσίπρας για να χορέψει τους δανειστές στο ταψί. Ή για να σταματήσει να κάνει ρεσάλτα στα ταμειακά διαθέσιμα των φορέων του δημοσίου. Αλλά οι λογής φοροφυγάδες αρνούνται πεισματικά να του κάνουν το χατήρι.
Αυτό που κάνει η κυβέρνηση με τους φορείς του δημοσίου λέγεται αναγκαστικό δάνειο. Και μόνο το επίθετο «αναγκαστικό» σε βγάζει από τα ρούχα. Παλαιότερα, όμως που δεν υπήρχαν φορείς με κομπόδεμα, οι κυβερνήσεις έπαιρναν αναγκαστικό δάνειο από τους πολίτες.
Εντός, εκτός και επί τα αυτά βρέθηκε ή μάλλον ξαναβρέθηκε η κυβέρνηση μετά τρίμηνη αποτυχημένη αναζήτηση της λύσης του ελληνικού προβλήματος σε εκτός Ε.Ε. πεδία. Κυβερνητικοί παράγοντες προαναγγέλλουν έντιμο πολιτικό συμβιβασμό με τους δανειστές, αναγνωρίζοντας εμμέσως ότι ναυάγησαν οι προσπάθειες για μετάγγιση ριάλ, ρεάλ και ρουβλίων στην ελληνική Οικονομία.
Μαζέψανε και τον Μπόμπολα. Δεν είναι λίγο, να τα λέμε όλα. Να συλλάβουνε τον έναν από τους πέντε «νταβατζήδες» που ήθελε να ξεδοντιάσει ο Κώστας Καραμανλής αλλά τελικά όλα όσα είχε απειλήσει ο Κωστάκης ήταν ατάκες πολιτικής φαντασίας, που είχαν ειπωθεί σε μπιφτεκάδικα.
Αν είναι αλήθεια ότι η δέσμευση των ταμειακών διαθέσιμων των φορέων του δημοσίου έγινε κατόπιν απαίτησης, της τρόικας, δηλαδή των θεσμών, τότε οι Συριζαίοι πρέπει να πάρουν βραβείο υποκριτικής.
Κάποτε -και εννοώ τα χρόνια της ευμάρειας- όποιος έμπαινε έστω και για μία μέρα στο δημόσιο, δεν έφευγε ποτέ. Η διαδικασία ήταν έκτακτος ορισμένου χρόνου, συμβασιούχος αορίστου χρόνου, μόνιμος.
Προσέξτε γιατί έχει ξεσηκωθεί το σύμπαν για την, δεύτερη κατά σειρά, Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου, με την οποία δεσμεύονται αναγκαστικά όλα τα διαθέσιμα 1300 φορέων της Γενικής Κυβέρνησης για την πληρωμή μισθών και συντάξεων στο τέλος του μήνα.