Μετά από χρόνια συναντώ στο δρόμο παλιά γνώριμη. Στο κέντρο της Αθήνας. Θυμηθήκαμε τα παλιά, χωρίς να σταματήσουμε να συζητάμε. Κάποια στιγμή και με το πιο φυσιολογικό ύφος μου λέει:
Υπάρχει ζωή σ’ άλλον πλανήτη; Δεν μ’ ακούμπησε ποτέ αυτή η ανοησία. Αυτό το ερώτημα. Η τρέλα της τρέλας. Και είναι γνωστό πως η μεγαλύτερη, η πιο σαλεμένη τρέλα πάει στην επιστήμη. Ποια βουνά και ποια ποτάμια; Στα βουνά, στα ποτάμια και τις λίμνες πάνε οι νεράιδες.
Άνδρες νυκοκαιραίοι και σουλουπωμένοι έψαχναν σκουπιδοντενεκέδες. Είδα τέτοια κινηματογραφικά πλάνα παρμένα σε γειτονιές της Αθήνας και σε ώρες που κυκλοφορούν ελάχιστοι...
Επίσκεψη σε φίλο που μένει κάπου στο Καπανδρίτι. Συνεργείο του δασαρχείου ανέλαβε να καθαρίσει ένα κομμάτι δρόμου 200 μέτρα, από χορτάρια δεξιά κι αριστερά.
Δεν αντέχω να βλέπω γυναίκα με τσιτωμένο δέρμα. Αηδιαστικό. Απωθητικό. Μόνο αν είναι πολύ μάστορας ο πλαστικός, αλλά και να το σηκώνει η φάτσα της κυρίας...
Υπάρχει Θεός; Υπάρχει για τους χριστιανούς, τους μωαμεθανούς, τους βουδιστές, τους ινδουιστές, τους εβραίους, τους όποιους πιστούς μιας ανώτερης δύναμης η οποία παραπέμπει στον μεγαλοδύναμο, στον Θεό Δημιουργό.
Εν αρχή η είδηση. Και επειδή πρόκειται για είδηση που σε στέλνει στη σιωπή και στην περισυλλογή, στη μεταφορά της μετράς και ζυγίζεις το κάθε γράμμα στις λέξεις που θα χρησιμοποιήσεις.