Το ακούσαμε κι αυτό. Ότι ο μέγιστος Τζων Λένον είχε επιθυμίες να κάνει σεξ με άνδρες. Καθόλου περίεργο. Δεν εννοώ τα όποια ομοφυλοφιλικά απωθημένα του πρώτου των αθάνατων Μπητλς. Το καθόλου περίεργο είναι να χρεώνουν και το πιο άθλιο ψέμα στον φιρμάτο πεθαμένο. Παλιά ιστορία, πολυπαιγμένη. Για τον Έλβις Πρίσλεϋ, την Μαίρυλιν Μονρώ, τον Τζαίημς Ντην, την Τζάκυ Κένεντυ, Μάικλ Τζάκσον κ.α. πουλάει ό,τι ντύνεται και στολίζεται στη μνήμη τους.
Σήμερα για τον αποδυτηριάκια η ημέρα είναι δοσμένη στους αθάνατους Beatles, η Ιστορία των οποίων δεν έχει γραφτεί ακόμα διότι τούτο το μουσικό συγκρότημα δεν έχει τελειώσει ακόμα, δεν το κατάπιε ο χρόνος.
Η τροφή εισέρχεται στο στομάχι. Τι γίνεται εκεί μέσα; Μιλάμε για την αυτοματοποιημένη οργανική λειτουργία στο σώμα. Δεν μιλάμε για ποδόσφαιρο και όποια άλλη δραστηριότητα, αθλητική κι όχι, που προσχεδιάζεται, προετοιμάζεται, προκειμένου κάποιος να φθάσει στο αποτέλεσμα, στο γκολ, στην κάθε επιτυχία.
Γράφει σε κάποιο σημείο ο Μένης Κουμανταρέας, στο τελευταίο του βιβλίο με τίτλο «Ο Θησαυρός του Χρόνου». «Είμαι πια σε ηλικία να τα αναπαράγω όλα, ομολογημένα και ανομολόγητα, ιδίως αυτά, σα να πρόκειται για τα τελευταία σημάδια που θα αφήσω πίσω μου...». Σκέπτεται ο ήρωας του βιβλίου, που είναι παντρεμένος με κάποια Λιλή
Με αφορμή το γέννηση του Νίκου Κούρκουλου σα σήμερα 5 Δεκεμβρίου, το 1934, να στο πω από την αρχή και απότομα. Δεν υπάρχει ελληνικός κινηματογράφος. Ποτέ δεν τον πήρα στα σοβαρά και ακούω βερεσέ όλα αυτά για την χρυσή εποχή του, όπως και για τις ποιοτικές ταινίες της νέας γενιάς.
Είχε προλάβει να γράψει την αυτοβιογραφία του, “The Real Frank Zappa Book”, όπου διαβάζεις “Γουστάρω να προσβάλλω ανθρώπους που γουστάρουν να προσβάλλονται”. Σίγουρα δεν έστεκε και πολύ καλά στα μυαλά του, γνήσιος ψιλοσχιζοφρενής, σίγουρα ταλαντούχος, εξαιρετικά παραγωγικός. Κυκλοφόρησε 60 άλμπουμ.
Ο Ιωάννης ο Δαμασκηνός, που τον έκαναν άγιο, ήταν εικονολάτρης, όχι εικονομάχος. Σαν καλός χριστιανός ήθελε να υπάρχουν εικόνες των αγίων και των επεισοδίων της πίστης.
Και πολύ άργησε. Ο μουσικός θρύλος της Μεγάλης Βρετανίας, ο πιο πετυχημένος σόλο καλλιτέχνης της δεκαετίας του ΄70, με δεκάδες επιτυχίες και εκατομμύρια πωλήσεις, με τις εκκεντρικές εμφανίσεις, το αλκοόλ, την κοκαΐνη, την πολυτάραχη ζωή και τους gay lovers, έχει πολύ «ψωμί» για να τροφοδοτήσει ένα καλό σενάριο.
Γλυκέριος. Πώς θα σου φαινότανε να φόραγες αυτό το όνομα. Ακριβώς, το 'πιασες. Όνομα είναι το Γλυκέριος, όπως και το Γλυκερός. Διαφορετικό αυτό. Και τα δυο παραπέμπουν στη γλύκα. Αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει ότι πράγματι είναι γλύκας εκείνος που τον βαπτίσανε Γλυκέριο και Γλυκερό. Το όνομα δεν σε φτιάχνει στα μέτρα του, στο νόημά του. Μήπως πέσεις πάνω σε κάποια Γλυκερία στο όνομα και το κορίτσι να 'ναι σκέτο φαρμάκι, να την πατήσεις αν σταθείς μονάχα στο... όνομά της.
Ο Μαρκήσιος Ντε Σαντ, ο υμνογράφος κάθε σεξουαλικής ανωμαλίας, ήταν μεγάλος επαναστάτης. Μια στιγμή. Όσοι τον χαρακτηρίζουν επαναστάτη δεν σημαίνει ότι συμφωνούν σε όσα έλεγε και σε όσα έκανε. Δεν αγνοείται ότι ήταν πρωτοπόρος στο θέμα σεξ και, μάλιστα, ότι στην πράξη... εφάρμοζε αυτά που με πάθος υποστήριζε.