Φρικιαστική φάτσα. Διαβολική. Μάτια άγρια και εξογκωμένα, βλέμμα αλλόκοτο από άτομο η αποθέωση του κυνισμού και του εγωϊσμού. Ο παρανοϊκός, όπως όλοι συμφωνούσαν, για τον πιο διάσημο Γερμανό ηθοποιό της μεταπολεμικής περιόδου, ο οποίος δεν διέφερε σε τίποτα στην πραγματικότητα από τους ρόλους που έπαιζε. Φοβιστικός, σκληρός, μισητός, αποκρουστικός.
Δεν κωλώνει ο πιστός στην πίστη του αν ο πάπας είναι παλιάνθρωπος. Κοιλιόδουλος Ιερόδουλος. Λάτρης του χρήματος, του σεξ. Αλκοολικός, χαρτοπαίκτης. Ποιος ασχολείται με τον πιστό, όταν τον έχουν σίγουρο. Στο τσεπάκι της τον έχει η εκκλησία. Οι δεσποτάδες.
«Όταν ο άνθρωπος δημιουργεί θεούς, τότε δεν υπάρχει Θεός». Αυτό είπε. Με εννέα λέξεις, μεταφρασμένο στα ελληνικά, είπε τόσα πολλά. Και ανάμεσα σ' άλλα, αποκωδικοποιώ εγώ την συγκεκριμένη κουβέντα, ο άνθρωπος δεν είναι σε θέση να κάνει παρέα με τον Θεό, γι' αυτό φτιάχνει ψεύτικο Θεό.
Η πρώτη ελληνική ταινία γυρίστηκε πριν εκατό χρόνια, συγκεκριμένα το 1914, βουβή βέβαια. Ένας Ιταλός οπερατέρ σκηνοθέτησε την “Γκόλφω”, βουκολική εκδοχή του Ρωμαίου και της Ιουλιέτας, με Έλληνες ηθοποιούς του θεάτρου. Εκείνη η “Γκόλφω”, αργότερα γυρίστηκε κι άλλη, ομιλούσα και ασπρόμαυρη, χάθηκε όπως κι άλλες ελληνικές ταινίες τις έφαγε το σκοτάδι.
Το πιο φημισμένο νοσοκομείο του τότε γνωστού κόσμου, αυτό που δεκαετίες τώρα είναι παρατημένο, το Ασκληπιείο της Κω, το ανακάλυψε ένας Έλληνας και το έφερε στο φως ένας Γερμανός το 1902, σα χθες στις 15 Οκτωβρίου.
Όταν πιάνεις το στυλό να γράψεις για τον Όσκαρ Ουάιλντ, κορυφαίο όνομα του παγκόσμιου και διαχρονικού αδελφάτου, αν δεν αισθάνεσαι τον απαιτούμενο σεβασμό, τουλάχιστον οφείλεις να είσαι προσεκτικός σε κάθε σου φράση. Σε κάθε σου λέξη. Μιλάμε για έναν αρχιερέα, το απόλυτο σύμβολο των gay.
Όλοι οι σχετικοί είπαν πως πρόκειται γα το μεγαλύτερο μυαλό που γέννησε η Γαλλία μετά τον πόλεμο. Δεν είμαι ειδικός, άρα δεν συμφωνώ, ούτε διαφωνώ. Όπως επίσης δεν είμαι σε θέση να εκτιμήσω κατά πόσο βοήθησε την ανθρωπότητα η σοφία του, η φιλοσοφία του, οι μελέτες του για την τρέλα, για το σεξ, γι’ αυτό που λέγεται φυλακή ως ίδρυμα, γι’ αυτό που λέγεται τιμωρία, αστυνομία.
Από τις πρώτες τάξεις του γυμνασίου είχα ανακαλύψει τι μου γούσταρε. Να παίζω μπιλιάρδο και ποδοσφαιράκια στη λέσχη, αλλά και να διαβάζω εξωσχολικά βιβλία. Είχα πιάσει παρτίδες και μ΄ έναν παλαιοπώλη και μου πάσαρε το ένα βιβλίο καλύτερο από το άλλο.
Βολτάρει ο σκύλος στο κτήμα, όχι ακριβώς. Στην πραγματικότητα ψάχνει το χόρτο που χρειάζεται, να το καταπιεί και να κάνει εμετό. Ξέρει με ποιο χόρτο θα κάνει τη δουλειά του. Δεν το του είπανε στο σχολείο, ούτε το υπέδειξε η μάνα του, δεν το διάβασε σε βιβλίο, δεν είδε άλλο σκυλί να επιλέγει το κατάλληλο... εμετικό για να το μιμηθεί. Ο σκύλος, πριν ακόμα γεννηθεί, ξέρει τι ακριβώς θέλει και δεν κάνει λάθος.
Έγραφε ένα μυθιστόρημα ο γκραν σουξέ αλανιάρης συγγραφέας, έπαιρνε την προκαταβολή από τον εκδότη του και το πρώτο που έκανε ήταν φύγει σφαίρα για το Λας Βέγκας. Να παίζει όλα τα λεφτά του, όσα κρατούσε, στην ρουλέτα. Αυτό γούσταρε. Γνωρίζοντας ότι θα χάσει. Ότι δεν υπάρχει περίπτωση να φύγει κερδισμένος.