Λέγεται ότι η γυναίκα του ήταν κωφάλαλη. Λέγεται, δεν έχει διαπιστωθεί. Καψούρης με την κυρία, το 'βαλε σκοπό στη ζωή του πως να καταφέρει να μεταφέρει τον ήχο από απόσταση. Έτσι βρήκε το τηλέφωνο ο Αλέξανδρος Γκράχαμ Μπελ. Αν πράγματι το βρήκε αυτός κι όχι εκείνος που είχε αμφισβητήσει την εφεύρεση των αγγλοαμερικανού Μπελ.
Εξαρτάται αν, και πόση σημασία, δίνει κανείς στο ντύσιμο. Για κάποιους, όχι αδικαιολόγητα, τα πάντα όλα ξεκινάνε από το τι φοράνε. Για παράδειγμα ο πρωθυπουργός μας Αλέξης Τσίπρας. Σε τι διαφέρει π.χ. από τον προηγούμενο; Μιλάμε επί της ουσίας, όχι στο παπατζηλίκι με το στόμα. Ένα, και μόνον ένα πράμα ξεχωρίζει τον Τσίπρα από τον Αντώνη Σαμαρά. Ο μεν νυν δεν φοράει γραβάτα, ο δε πρώην δεν διανοούνταν να καβαλήσει αεροπλάνο, να πάει στην Ευρώπη, να συναντηθεί με τους Ευρωπαίους, με ξεκούμπωτο το πρώτο κουμπί στο πουκάμισο.
Στο σινεμά η συνταγή είναι γνωστή. Ξεκινάς από το στόρυ. Μια δυνατή ιστορία, μια ''γεμάτη'' ιστορία που να κερδίζει τον θεατή. Μετά είναι το σενάριο, που θα εκμεταλλευτεί το αβανταδόρικο στόρυ. Η ίδια η ιστορία, δηλαδή, μπορεί να βγει μάπα, όπως και να σε αιχμαλωτίσει. Αρκεί να πέσει σε μάστορα σεναριογράφο, με διαλόγους, με ατάκες που μένουν στη μνήμη.
Το σχέδιο του Φίλιππου της Μακεδονίας, που η Ιστορία με δυσκολία τον τοποθετεί στη σκιά του γιου του Αλέξανδρου, ήταν να κατακτήσει όλον τον τότε γνωστό κόσμο. Είχε τέτοιες δυνατότητες. Επειδή διέθετε περισσότερα προσόντα από τον Μέγα Αλέξανδρο. Μιλάω για τα προσόντα του Διαβόλου, πέραν του ταλέντου του να διοικεί, να κυβερνά και κυρίως να δίνει ρεσιτάλ στα πεδία της μάχης αυτός ο πολεμισταράς Φίλιππος.
Δεν θα σκότωνα ούτε κουνούπι, μου έλεγε ο Γιώργος Παρασκευάς. Τον θυμάμαι τον Κύπριο, δεν ξεχνιόνται τέτοιοι άνθρωποι. Πόσους Παρασκευάδες και Μπαζίνες να συναντήσεις στη ζωή σου. Δεν είναι με το κιλό. Ευλογημένος είσαι αν τους γνωρίσεις. Και άξιος! Βέβαια. Άμα είσαι ένας χάλιας και τον σπουδαίο να τρακάρεις, θα τον προσπεράσεις. Δεν είναι μόνον τύχη, λοιπόν.
Το 1944 ο Μίκης Θεοδωράκης οργανώνεται στο ΚΚΕ. Πριν, δηλαδή, συμπληρώσει τα 20 του χρόνια μπήκε στο κόμμα, σε εποχή ταραγμένη, μπερδεμένη. Το ’χε από πιτσιρικάς το μικρόβιο. Είναι, όμως, γεννημένος καλλιτέχνης. Ψυχή καλλιτεχνική, γέννημα δημιουργικό, άρα ακατάλληλο να τσουβαλιαστεί σε χώρους ανελευθερίας και να πειθαρχεί στο σκότος. Αυτό είναι το κόμμα που εμπορεύεται ιδεολογία, το ίδιο το δόγμα το θρησκευτικό της όποιας... αληθινής πίστης.
Έγιναν επαναστάσεις, χύθηκε αίμα ατελείωτο γιατί το στομάχι του λαού δεν άντεχε άλλο την πείνα. Αγωνιστές και ποιητές μπήκαν μπροστά για την κατάκτηση της ελευθερίας του λόγου και της σκέψης, της κατάργησης της λογοκρισίας, για περισσότερη δημοκρατία. Και από γαμήσι;
Όλοι μιλάνε για τον Μέγα Αλέξανδρο, όχι για τον πατέρα του, τον μέγα Φίλιππο. Η Ιστορία δεν τον κατέγραψε Μέγα, όμως ήταν μέγας. Τεράστιος. Πολεμιστής γεννημένος. Πολεμισταράς. Πολέμαρχος. Δεν υπήρχε τίποτα άλλο που τον έκαιγε περισσότερο από το να κατακτά. Να πολεμάει και να κατακτάει, πόλεις και ανθρώπους.
Δεν παίζεται ο Μίκης. Ένας είναι ο Μίκης, ο μέγιστος των Ελλήνων, μετά τον πόλεμο. Αυτό λέει η ζυγαριά του αποδυτηριάκια. Δεν τον μετράω τον καθένα μονάχα με την αξία του, αλλά και με την προσφορά του στο κοινωνικό σύνολο. Παγκοσμίας κλάσης αξία ο Θεοδωράκης, που περισσότερο από κάθε άλλον, καλλιτέχνη και πολιτικό, επιστήμονα και στρατιωτικό, ιεράρχη και αθλητή, επηρέασε πολιτιστικά τον Έλληνα.