Ένας πρίγκηπας της μόδας. Καλλιτέχνης στη δουλειά του. Ταλέντο γεννημένο. Έφθασε στην κορυφή επειδή έφτιαχνε αυτό που άρεσε. Στις σταρ του σινεμά, στις αυλές των βασιλιάδων. Και σε θεατρικές παραστάσεις ενδυματολόγος, μέχρι την Σκάλα του Μιλάνου. Ο γιος μοδίστρας και πάμπτωχης οικογένειας της Καλαβρίας με το όνομα Τζιάνι Βερσάτσε, γεννήθηκε το 1946 και δολοφονήθηκε σα σήμερα 15 Ιουλίου, στα 51 του χρόνια, το 1997.
Πέθανε 44 χρονών, σα σήμερα 15 Ιουλίου, το 1904. Ήταν και γιατρός. Αν ζούσε κάποιες δεκαετίες αργότερα σίγουρα θα γλύτωνε από τη φυματίωση που τον έστειλε και θα έγραφε κι άλλα θεατρικά έργα.
Συμπληρώθηκαν 12 χρόνια από το θάνατο του αθάνατου Γιώργου Παρασκευά. Είναι ένας από τους τρεις πιο σημαντικούς ανθρώπους που γνώρισα στη ζωή μου. Τι σημαίνει αυτό; Ανεξάρτητα σε ποια ηλικία συνάντησα αυτούς τους τρεις, οι εν λόγω με βοήθησαν να ενηλικιωθώ πνευματικά και η μνήμη τους με μεγαλώνει διαρκώς.
Υπέγραψε αριστουργήματα, τόσο στο σινεμά, όσο και παραστάσεις στο θέατρο. Στις ταινίες, άλλωστε, κυριαρχούσε η θεατρικότητα, προσωπική κινηματογραφική προσέγγιση με ύφος ατόφιο θεατρικό. Ταινίες που φώτιζαν τα σκοτάδια της ανθρώπινης ψυχής. Έχει τη σημασία του ποιος είναι ο άνθρωπος, ο Σουηδός Ίγκμαρ Μπέργκμαν.
Δεν ήταν ζωή αυτή. Ήταν ένα «καταραμένο» μυθιστόρημα με κακό τέλος. Στις 24 Ιανουαρίου 1920, αυτός ο άνθρωπος που έλεγε «θα ήθελα η ζωή μου να ήταν σαν πλουσιοπάροχο ποτάμι που κυλάει χαρμόσυνα πάνω στη γη», πέθανε στο Παρίσι, σε ηλικία 36 ετών, από φυματιώδη μηνιγγίτιδα.
Ο Γιάννης Καλατζής ήταν παιδί δικό μας. Τραγούδαγε με ένα αόρατο χαμόγελο, σαν χαμίνι του δρόμου που θέλει να σε καλοπάρει, να σου φερθεί τρυφερά. Δεν ήταν η μεγάλη φωνή, αλλά ήταν εντελώς χαρακτηριστική. Αδύνατον να τον μπερδέψεις με άλλον. Μια φωνή ζορισμένη, ατρόχιστη που λες και ακούγεται το σούρουπο στα σοκάκια φτωχογειτονιάς. Ένα πιωμένο αλάνι που μεράκλωσε και βγάζει τα μέσα του:
Φοβερό! Γίνεται μια ανακάλυψη κι ο σύγχρονος άνθρωπος παθαίνει την πλάκα του, διότι κάνει τις συγκρίσεις όταν επιτόπου επιστρέφει κάποιους αιώνες πίσω. Αυτό είναι το φοβερό, όχι τόσο η ίδια η ανακάλυψη, όπως αυτή που έγινε σα σήμερα 11 Ιουλίου, το 1975, στην Κίνα.
Για ένα Ελληνικό άγαλμα, τσακώνονται χρόνια τώρα η Ιταλία και το μουσείο Getty στο Los Angeles. Είναι αυτό που λέει ο Ελληνικός λαός: «Δυο γάιδαροι μαλώνανε σε ξένο αχυρώνα». Και το λέω αυτό διότι…
Τον προτείνανε για το Νόμπελ το 1912 και τους είπε Δεν θα το πάρω. Γιατί αυτή η άρνηση στη μεγαλύτερη τιμητική κι όχι μόνον διάκριση σε επιστήμονα; Έπρεπε να μου δώσετε το Νόμπελ πριν τρία χρόνια, αλλά προτιμήσατε τον Μαρκόνι, τους ξηγήθηκε.
«Δεν θα ήθελα τη φούστα τόσο μακριά...» ζήτησε μια πελάτισσα της μπουτίκ «Bazaar» από την 30χρονη ιδιοκτήτρια Μαίρη Κουάντ. Δεν ήταν η μόνη, λες και ήταν συνεννοημένες, κυρίες και δεσποινίδες, που συνήθιζαν να αγοράζουν φούστες και κάποια στιγμή δεν τους άρεσε το... κανονικό μέγεθος.