Τα Άνθη του Κακού, το ποίημα. Σαρλ Μπωντλαίρ, ο ποιητής. Πρώτη έκδοση το 1857 κι όλοι έπεσαν να τον φάνε ζωντανό. Είναι πορνογράφος, σκανδαλίζει, μήπως δεν είναι στα καλά του, μήπως έχει κλονιστεί η πνευματική του υγεία. Κάτι τέτοια του σούρανε. Σήμερα ο Charles Baudelaire θεωρείται κλασικός και η θέση του είναι εξέχουσα στην κορυφή της παγκόσμιας λογοτεχνίας.
Έσκαβε στο χωράφι του και βρήκε ένα παγκόσμιο έργο τέχνης. Ένα αριστούργημα στους αιώνες. Την Αφροδίτη της Μήλου. Η καλύτερη ιδέα που ήρθε στο μυαλό του ήταν να κονομήσει κάποια λεφτά από τα κορόιδα τους Γάλλους που έτυχε να περνούν από τη γειτονιά. Με ένα σμπάρο δυο τρυγόνια, σκέφτηκε ο πονηρός βλάχος. Τσεπώνω το παραδάκι και καθαρίζω το κτήμα μου από τα μπάζα.
Το δίποδο έχει ανάγκη από τον Θεό. Σε πείσμα, όμως, και της πιο ισχυρής θρησκοληψίας του, αδυνατεί να συμμορφωθεί με τις επιταγές του δόγματος. Λέει ότι είναι χριστιανός αλλά δεν λειτουργεί όπως τον θέλει η θρησκεία του. Τι είναι αυτό; Να πεις ότι δεν φοβάται τον Θεό; Τον παραφοβάται τόσο πολύ που για τις αμαρτίες του αποφεύγει και να σκεφτεί τον θυμό του μεγαλοδύναμου.
Την Μέρκελ καίνε αντί του Ιούδα. Μονάχα Έλληνες είναι ικανοί για τέτοια αντιχριστιανική πράξη. Κι αυτό δεν είναι το χειρώτερο. Δεν υπάρχει κάποιος, δικαστής είναι αυτός, το καλύτερο ο αρχιεπίσκοπος, ο πιο κατάλληλος να καταδικάσει αυτή την προσβολή του θρησκευτικού συναισθήματος.
Ο κοσμάκης ψοφάει για θαύματα. Χριστιανικά θαύματα. Η κάθε θρησκεία στήριξε την πίστη στο παραμύθι του θαύματος, του εξωπραγματικού. Για αιώνες υπάρχει και καλλιεργείται το μπαλαμούτι ότι στη τελετή της αφής το Άγιον Φως κατεβαίνει από τον ουρανό και ανάβει τη λαμπάδα του πατριάρχη. Η απάτη. Στην πραγματικότητα όσοι παίζουν σ' αυτό το show κοροϊδεύουν τον Χριστό, τον χριστιανισμό, το Πάσχα.
Tην Δευτέρα 23 Απριλίου στο πλαίσιο της μουσικής ενότητας Cosmos του Κέντρου Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος, o Στέφανος Κορκολής παρουσιάζει το νέο μουσικό του έργο με μελοποιημένα ποιήματα του Κωνσταντίνου Καβάφη.
Αναρχικός αλλά και αδελφάρα ο ραβίνος που μύησε τον Ιησού τον Ναζωραίο. Μιλάει ο αποδυτηριάκιας. Μεγάλος, τεράστιος ο Χριστός, όμως όσο κι αν ήταν ταλαντούχος και χαρισματικός το ήθελε το συμπλήρωμα από τον μύστη. Και βρήκε τον κατάλληλο σε τούτον τον αιρετικό ρεμπάι που κουβαλούσε γνώσεις απόκρυφες κι εμπειρίες ανεξάντλητες για τις ανθρώπινες σχέσεις. Ο εν λόγω ραβίνος, δεν χρειάζεται να πούμε ονόματα, λόγω του πάθους του, αλλά και λόγω του αντικοινωνικού χαρακτήρος του, δεν μας προσφερόταν για να του δώσουμε την φανέλα με το Νο 9. Επελέγη για σέντερ-φορ ο Τζήσας.
Ήταν δίπλα Του και άκουσε το άκουσε. «Δεν το ξανακάνω...» ψιθύρισε ο Κύριος. Σοκαρισμένος το είπε στο αυτί του φίλου του και αμέσως το συγκλονιστικό νέο μεταδόθηκε σε κάθε παρέα μέσα και έξω από την εκκλησία.
Το Άγιον Πάσχα, όχι σκέτο Πάσχα. Δεν είπαν απλά το ξύλο από τον Σταυρό του Χριστού, αλλά το προσφωνούν ως Τίμιον Ξύλο. Και το ναό τάδε θα τον πει Ιερό Ναό του Αγίου Στυλιανού, της Αγίας Βαρβάρας. Όπως άλλος το γήπεδο το λέει ο ναός της ομάδας μου. Το καζίνο το νοιώθει ναό της τύχης.
Τραβάω μία βόλτα στην ύπαιθρο και ανοίγει η καρδιά μου. Και η ψυχούλα μου, δεν κατούρησε αυτή στο πηγάδι. Δεν υπάρχουν, θα μου πεις, σήμερα πηγάδια. Μόνον αυτά; Πολλά δεν υπάρχουν απ' αυτά που ήταν δυνατά μέσα στην καθημερινότητά του παλιού ανθρώπου. Ένας περίπατος, όμως, έξω από την πόλη σου θυμίζει πολλά, μνήμες που δεν σου ανήκουν, μνήμες που είναι δεμένες με εποχές πεπερασμένες.