Την αντικρύζεις και τρομάζεις. Το απόλυτο σκιάχτρο. Κανονικό, που το καρφώνεις στο χωράφι, για να παίρνουν δρόμο τα φουκαριάρικα τα πουλάκια. Μιλάμε για μια γυναίκα υπερδισεκατομμυριούχα, αληθινή εξουσία στον κόσμο της μόδας, που έχει τους πάντες στα πόδια της. Και έφθασε να γίνει βαμπίρ. Βρυκόλακας σκέτος.
Ο ποιητής όταν δεν έγραφε, ζωγράφιζε. Και ζωγράφιζε γιατί θεωρούσε αυτή την ενασχόληση έναν άλλο τρόπο άσκησης της ποίησης. Όπως θα δείτε άλλωστε στα σχέδια και στις ζωγραφικές του υπάρχει διάχυτη η ποίηση. Είπε ο ίδιος: «Ζωγράφιζα από μικρό παιδί. Τα σχολικά μου τετράδια ήταν γεμάτα από εικόνες με ζώα, δέντρα, φυτά και κάθε λογής ομορφιές της φύσης».
Τον Γιάννη Ρίτσο δεν πρόλαβα να τον γνωρίσω. Τον διάβαζα, άλλα γραφτά του μου άρεσαν, άλλα τα απέρριπτα, και μια φορά που τον συνάντησα σε μια αριστερή συγκέντρωση στο Σύνταγμα, έμεινα αποσβολωμένος να τον κοιτάω. Ήταν εκεί στην άκρη της στοάς, στην Καραγιώργη Σερβίας, ακουμπισμένος στον τοίχο, με ένα παλτό ριχτό στην πλάτη και με μεγάλη ηδυπάθεια, μύριζε ένα κόκκινο γαρύφαλλο. Ήταν η απόλυτη εικόνα ένας ομοφυλόφιλου άντρα.
Το βράδυ που το ιερό πλοίο, η Πάραλος, έφερε το μήνυμα στην Αθήνα, την καταστροφή του αθηναϊκού στόλου στους Αιγός Ποταμούς, εκείνη την ημέρα πέθανε η Ελλάδα. Από τότε αυτό που λέγεται Ελλάδα μπήκε στο χώρο της ξεφτύλας. Του αναξιόπιστου.
Σήμερα η ποίησή του όχι μόνο έχει επικρατήσει στην Ελλάδα αλλά και κατέλαβε μία εξέχουσα θέση στην όλη ευρωπαϊκή ποίηση, ύστερα από τις μεταφράσεις των ποιημάτων του αρχικά στα Γαλλικά, Αγγλικά, Γερμανικά και κατόπιν σε πολλές άλλες γλώσσες.
Αυτός είναι ο πιο σπουδαίος συνθέτης της τζαζ, ο πιανίστας της δικής του ορχήστρας που κράτησε 50 χρόνια, ο δημιουργός 2.000 κομματιών. Έφτιαξε το πρώτο του συγκρότημα στα 18 του χρόνια κι έγινε γνωστός από τη μόνιμη παρουσία του στο περίφημο «Cotton Club» του Χάρλεμ μόνον για λευκούς πελάτες και μαύρους μουσικούς.
Και μόνο για δύο ταινίες του θα μπορούσε να μείνει στην ιστορία του κινηματογράφου και μάλιστα γραμμένος με πολύ έντονα γράμματα. Προχθές Τετάρτη, 26 Απριλίου 2017, άφησε την τελευταία του πνοή, χτυπημένος από καρκίνο στον οισοφάγο και επιπλοκές στην καρδιά του. Ήταν 73 χρόνων.
Πέθανε προχθές ο Τζόναθαν Ντέμυ. Μας τελείωσε ένας σκηνοθέτης του σινεμά. Είναι μια απώλεια για τους φίλους του κινηματογράφου. Συχαίνομαι τη... φιλοσοφική τοποθέτηση αυτής της ανοησίας, ουδείς αναντικατάστατος. Ασφαλώς δεν είναι μοναδικός αυτός ο μάστορας, υπάρχουν κι άλλοι και καλύτεροι του. Λέω για απώλεια διότι δεν πρόκειται να παρακολουθήσω μια άλλη ταινία δικιά του.
Έχει υποστηριχθεί ότι από τη θλίψη της αυτοκτόνησε την ημέρα, σα σήμερα στις 27 Απριλίου, το 1941, που μπήκαν στην Αθήνα οι Γερμανοί κατακτητές. Ότι δεν άντεξε να βλέπει υψωμένη τη σημαία των ναζιστών στην Ακρόπολη. Δεν είναι έτσι. Η συγγραφέας Πηνελόπη Δέλτα πήρε δηλητήριο, όπως είχε αποπειραθεί να τελειώσει τη ζωή της και άλλες δυο-τρεις φορές, και τελικά πέθανε μετά από πέντε ημέρες.Αιγυπτιώτισσα.