Γράφει σε κάποιο σημείο ο Μένης Κουμανταρέας, στο τελευταίο του βιβλίο με τίτλο «Ο Θησαυρός του Χρόνου». «Είμαι πια σε ηλικία να τα αναπαράγω όλα, ομολογημένα και ανομολόγητα, ιδίως αυτά, σα να πρόκειται για τα τελευταία σημάδια που θα αφήσω πίσω μου...».
Του αγίου Νικολάου σήμερα 6 Δεκεμβρίου, ημερομηνία του θάνατού του. Αν μπορείς να πεις θανατωμένο έναν άγιο. Πεθαίνουν οι μη αγιασμένοι. Δεν είναι τυχαίο ότι η μνήμη των αγίων γιορτάζεται στην ημερομηνία θανάτου τους, του γήϊνου θανάτου, όχι της γέννησης τους.
Μια αληθινή ιστορία θα πω για να καταλάβει ακόμα και ο διπλωματούχος μαλάκας ότι στη ζωή μιλάνε τα γεγονότα και τα συμφέροντα. Όχι τα λόγια, οι εξαγγελίες, οι δεσμεύσεις κι άλλες τέτοιες παπαριές.
Κινηματογραφικό σκηνικό, με πρόσωπα και θύματα τραγικά που δεν είναι ηθοποιοί. Σενάριο αληθινής ζωής στην Ελλάδα της περασμένης δεκαετίας όταν πια το έγκλημα εκδηλώνεται οργανωμένα, συμμορίτικα με δράστες από χώρες της Ανατολικής Ευρώπης.
Είχε προλάβει να γράψει την αυτοβιογραφία του, “The Real Frank Zappa Book”, όπου διαβάζεις “Γουστάρω να προσβάλλω ανθρώπους που γουστάρουν να προσβάλλονται”. Σίγουρα δεν έστεκε και πολύ καλά στα μυαλά του, ένας γνήσιος ψιλοσχιζοφρενής, σίγουρα ταλαντούχος, εξαιρετικά παραγωγικός. Κυκλοφόρησε 60 άλμπουμ.
Ο Ιωάννης ο Δαμασκηνός, που έγινε άγιος, ήταν εικονολάτρης, όχι εικονομάχος. Σαν καλός χριστιανός ήθελε να υπάρχουν εικόνες των αγίων και των επεισοδίων της πίστης και ο κόσμος να τιμάει, να λατρεύει τις ζωγραφιές.
Γλυκέριος. Πώς θα σου φαινότανε να φόραγες αυτό το όνομα. Ακριβώς, το 'πιασες. Όνομα είναι το Γλυκέριος, όπως και το Γλυκερός. Άλλο να 'σαι γλύκας, άλλο να σε βαπτίσανε έτσι.
Πάω σινεμά για να δω σινεμά, όχι τους δήθεν πειραματισμούς κάποιου σκηνοθέτη που άλλα θέλει να μου πει κι άλλα εγώ καταλαβαίνω, αν δεχθούμε ότι καταλαβαίνω ό,τι είδα.
Όταν γεννήθηκαν όλοι έλεγαν ότι ήταν τα πιο τυχερά παιδιά του κόσμου. Η ιστορία, τους διέψευσε όλους. Το όνομα «Ωνάσης», τα δισεκατομμύρια δολάρια, η χλιδή και η δύναμη του χρήματος δεν είναι το παν…
Ευτυχώς που ήταν και αυτός ο άνθρωπος και έφτιαξε μερικά κτίρια στην Αθήνα- αλλά και σε όλη την Ελλάδα- που κοσμούν ακόμα και μέχρι σήμερα το άχαρο και κακόγουστο αστικό τοπίο. Παλάτια, Μέγαρα, οικίες, θέατρα, δημαρχεία, ναοί… ότι σχεδίασε είναι κομψοτεχνήματα. Απ’ τους ελάχιστους Γερμανούς που συμπαθώ.