Με αφορμή την Έρικα θέλω να γράψω για την όποια κόρη, του όποιου μεγάλου, όχι συγκεκριμένα του Τόμας Μαν. Πόσο, αλήθεια, μπορεί να επηρεάσει τη ζωή ενός παιδιού σαν μεγαλώνει δίπλα και στη σκιά ενός καταξιωμένου, κι αν αυτή η επιρροή τελικά αποδειχθεί καταστροφική, γιατί όχι δημιουργική.
Ο Θρίαμβος του φετινού καλοκαιριού λέγεται «Όλοι ένα» / Φίλα με. Το έζησαν και το χειροκρότησαν χιλιάδες κόσμου σε όλη την Ελλάδα... και συνεχίζει... μην το χάσετε.
Ένα από τα μεγαλύτερα τραγούδια όλων των εποχών. Έτσι χαρακτηρίζουν οι ειδικοί το Hey Jude των Beatles. Κάποιοι το κατατάσσουν ως 10ο καλύτερο που έχει γραφτεί ποτέ. Ο αποδυτηριάκιας λέει ότι είναι ένα single, ένα κομμάτι που προσφέρεται για σκηνική παρουσία. Να γίνει θεατρικό δρώμενο, ένα μίνι-μονόπρακτο.
Φοβερά πράγματα. Θα μιλήσω για την πράγματι ιστορική Μάχη στο Μαντζικέρτ, που άλλαξε τα δεδομένα στη Μικρά Ασία, όχι πως δεν θα άλλαζαν αργότερα έτσι όπως έκατσε η τράπουλα. Απλά η αναμέτρηση των Βυζαντινών με τους Τούρκους επίσπευσε τις προδιαγεγραμμένες εξελίξεις, που δεν ελέγχοταν από τους πρωταγωνιστές αυτής της στρατιωτικής σύγκρουσης.
Αν είναι αλήθεια όσα έχουν γραφεί για τις επιδόσεις των αθλητών της αρχαιότητας, τότε ο Γιουσέιν Μπόλτον και ο Μάικλ Φέλπς, οι κορυφαίοι σήμερα αθλητές, μπροστά τους φαντάζουν σαν απλές... οδοντόκρεμες. Θαυμαστά τα ρεκόρ και οι νίκες τους, αλλά είναι άλλο από αυτά που πέτυχαν:
Μόλις είδα ένα αριστούργημα. Μια υπέροχη μαυρόασπρη ταινία με τίτλο Embrace of Serpent (Ισπανικά: El abrazo de la serpiente), είναι του 2015 ήταν υποψήφια για Oscar καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας και νικήτρια στο Art Cinema στο δεκαπενθήμερο των Σκηνοθετών, στο φεστιβάλ των Καννών.
Δεν ξέρω γιατί, αλλά είναι πολλοί αυτοί που λένε ότι ο Ανδρέας Μπάρκουλης ήταν κλινικά νεκρός, αλλά προσπαθούσαν να παρατείνουν αυτήν την ζωή. Μια ζωή που ουσιαστικά δεν υπήρχε. Εν πάση περιπτώσει.
Όπως ο πατέρας του, τυφλώθηκε κι αυτός. Μετά τα 60 του χρόνια άρχισε να χάνει το φως του. Η μάνα του, από παλιά οικογένεια της Ουρουγουάης, ισπανικής και πορτογαλικής καταγωγής, έγινε το στήριγμά του, η φροντίδα του, η γραμματέας του.
ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ που ακολουθεί είναι του ΗΛΙΑ ΜΠΑΖΙΝΑ και είχε δημοσιευθεί στον «ΦΙΛΑΘΛΟ» πριν 6-7 χρόνια, δεν γνωρίζω ακριβή ημερομηνία. Προσφορά του αποδυτηριάκια με αφορμή το θάνατο του μοναδικού στις 22 Αυγούστου, το 2013.