Για πρώτη φορά τον είδα στο σινεμά στη μοναδική ταινία που σκηνοθέτησε, ένα αλλοιώτικο, ας το πω έτσι, καουμπόυκο, Η Εκδίκηση Είναι Δική Μου, ο ελληνικός τίτλος. Τον ερωτεύτηκα κεραυνοβόλα.
Ήταν, λένε, μία από τις πιο ωραίες γυναίκες που έπαιξαν στο σινεμά. Για να το λένε, έτσι θα 'ναι. Σήμερα η ομορφιά της είναι αταίριαστη στην εποχή μας, λειτουργεί μονάχα μουσειακά. Να βλέπουμε τις ταινίες της, τις φωτογραφίες της και να... τρομάζουμε με τη σκέψη πόσο άλλαξαν κάποια πράγματα σε λιγώτερο από έναν μόλις αιώνα.
Άκουσα για πρώτη φορά το όνομά του πιτσιρίκι στο σπίτι μου. Όποτε μαζευόντουσαν οι θείοι μου πλακωνόντουσαν με τον πατέρα μου. Τα βρίσκανε μονάχα στις ταβλομαχίες. Όταν δεν κρατούσαν στα χέρια τα ζάρια, οι πολιτικές και οι άλλες συζητήσεις ήταν η αφορμή να πέφτουν μπινελίκια.
Είπαν ότι είναι ο πολυμαθέστερος άνδρας μετά τον Αριστοτέλη. Και να μην κατατάσσεται αμέσως μετά τον συμπαντικό και γαλαξιακό Έλληνα φιλόσοφο, σίγουρα είναι κάποιος ξεχωριστός ο Γερμανός Γκότφριντ Λάϊμπνιτς που έδωσε κι αυτός την εξήγησή του για τη γέννηση του κόσμου. Γιατί, όμως;
Ξεκίνησε να γίνει ηθοποιός. Έγινε ηθοποιός, αλλά και σκηνοθέτης. Και κατέληξε να γίνει παραγωγός. Αυτό αξίζει να επισημάνεις για τον Σύντνεϋ Πόλακ, ότι έγραψε μία ολοκληρωμένη προσωπική ιστορία στη βιομηχανία του σινεμά. Βραβευμένος σκηνοθέτης με ταινίες ποιοτικές, αλλά και πετυχημένος παραγωγός.
Το όνομα Κωστής Μοσκώφ δεν είναι πρωτοκλασάτο, ούτε σα διανοούμενος, ούτε σαν πολιτικός, αν και εύκολα κανείς θα μπορούσε να αγνοήσει την όποια κομματική του σχέση με το ΚΚΕ. Σαν άνθρωπος, όμως, αυτό το βαθύτατα πολιτισμένο άτομο ήταν βαρέων βαρών πρωτοκλασάτος.
Κηδεία Οδυσσέα Χατζόπουλου, του εκδότη. Κόσμος πολύς, στεφάνια ατελείωτα, δεν καταργείται εύκολα η παράδοση. Και ποιος δεν ήταν. Λέει κάποιος σ’ ένα πηγαδάκι: «Να, που βρεθήκαμε πάλι σε κηδεία...».
Έκανε αντίσταση στους Γερμανούς με τη φανέλα του κόμματος, ένα είναι το κόμμα, το ΚΚΕ και ως κομουνιστής, ως διεθνιστής, ως παγκόσμιο άτομο δεν τον ενδιέφερε ο εθνικός, ο εθνικιστικός, ο σωβινιστικός χαρακτήρας της πολιτικής δράσης.
Δεν ήταν ο πιο σπουδαίος Ρωμαίος αυτοκράτορας, ο πιο μεγάλος, ο πιο ένδοξος, όμως γι' αυτόν γράφονται τα περισσότερα, και δεν θα σταματήσει η ιστοριογραφία να ασχολείται με τον Φλάβιο Κλαύδιο Ιουλιανό, τον Παραβάτη.