Μ' αρέσει η κυρία Σία Κοσιώνη. Απ' αυτήν προτιμώ να αγοράζω τις «ειδήσεις» μου από την τηλεόραση. Πήρες πρέφα; Μαγαζί είναι η τηλεόραση. Βιομηχανία. Δεν παράγει ειδήσεις, τις εμπορεύεται.
Ποιον να πιστέψω τώρα εγώ ο ανίδεος περί τη μόδα, για το ντύσιμο και το στυλ της Αντζελίνας Τζολί κατά την επίσκεψη της στο Μέγαρο Μαξίμου; Τη φαρμακερή Φωτεινή Πιπιλή, πρώην βουλευτή και δημοσιογράφο ή τον πιο συγκαταβατικό Έντουαρτ Μπαρσάμιαν, συντάκτη του πασίγνωστου περιοδικού μόδας Vogue;
Δεν το κρύβω ότι έχω υψηλό ενδιαφέρον αν είναι μαϊμού το στήθος της κυρίας Μαρίας Σολωμου, εκ Κύπρου ηθοποιός. Κι όταν η ειδικός… στηθολόγος πρωινατζήδικης εκπομπής, που χαρακτηρίζεται και αυτοχαρακτηρίζεται δημοσιογράφος εξέτασε δια χειρός της τα βυζιά της ηθοποιού, με κατέλαβε μια ταραχή.
Η Βάνα Μπάρμπα που πλέον συμπλήρωσε 50 χρόνια ζωής είναι πρόσωπο που την προτιμούν, που την προσκαλούν στις εκπομπές της τηλεόρασης. Την θέλουν όχι ακριβώς διότι είναι πρώην μοντέλο, πρώην ηθοποιός, πρώην πολιτικός, πρώην τηλεπαρουσιάστρια.
Σε κάθε του ομιλία, βρίζει και τραμπουκίζει τις μειονότητες, τους πρόσφυγες, και τους δημοκρατικούς. Ο άνθρωπος που θεωρείται ντροπή της Αμερικάνικης πολιτικής, ο υποψήφιος «ρόμπα» για το χρίσμα των Ρεπουμπλικάνων, συνεχίζει να προκαλεί εμετό.
Όπως ο Σάκης Ρουβάς και ο Μιχάλης Χατζηγιάννης έτσι και η Έλενα Παπαρίζου, απ’ ότι λένε στους μουσικούς κύκλους, αντιμετωπίζει πρόβλημα με την καριέρα της. Έχει πολλά χρόνια να κάνει επιτυχία
Τον τελευταίο καιρό, σε όποια παρέα του μουσικού χώρου κι αν βρεθώ, όλοι λένε το ίδιο πράγμα: «Ξόφλησε ο Ρουβάς. Πάμε γι’ άλλα». Στην αρχή δεν έδινα σημασία, αλλά η ίδια κατάσταση συνεχίζεται και τα αρνητικά σχόλια δίνουν και παίρνουν.
Πιάσε φάση. Βγαίνει στην εκπομπή του Χατζηνικολάου ο Τσίπρας. Ίσως στην κρατική τηλεόραση, σ' αυτόνα τον Χαρίτο. Και κοντά σ' ένα κάρο μαλακίες που αμολάει ο πρωθυπουργός, στα ατελείωτα ψέματά του, ρίχνει στο τραπέζι και μια αλήθεια.
Κάποια στιγμή στην Αμερική τους είχε πιάσει τέτοια αντικομουνιστική υστερία, που ενοχοποιούσαν όποιον σκέφτονταν κάπως διαφορετικά, όποιον είχε διαφορετικές πεποιθήσεις από τις δικές τους.
Η νυχτερινή Αθήνα δεν είναι και ούτε θα είναι ποτέ όπως παλιά. Μοιάζει με ασθενή σε τεχνητή υποστήριξη αναπνοής. Τα μαγαζιά κυριολεκτικά εκλιπαρούν για πελάτες, ειδικά τις Παρασκευές, δεκάδες κερασμένα τραπέζια για μια καλή εικόνα προς αποφυγήν της αποκάλυψης της αποτυχίας του εκάστοτε "μεγάλου" καλλιτέχνη.