Τι μπορεί να πάθει κάποιος από μια γυναίκα. Ποια καταστροφή τον περιμένει, να το πούμε πιο σωστά, όταν έχει αδυναμία στο γυναικείο πράμα. Ρε, και στο αντρικό να έχει αδυναμία, όταν είναι στην τύφλα, δεν βλέπει τίποτα άλλο, παρά μόνο να ικανοποιηθεί σεξουαλικά, εύκολα θα φάει το κεφάλι του. Αν, βεβαία, του την έχουν στημένη, όπως συνέβη στην περίπτωση του Τζων Προφιούμο. Λέει κάτι το όνομα;
Να θυμόμαστε, όχι τίποτα άλλο. Φθάνει αυτό, να θυμόμαστε όσοι ξέρουμε, να μαθαίνουνε όσοι δεν ξέρουν. Αρκετό είναι αυτό. Μη ξεχνάμε τι πέρασε αυτός ο τόπος. Τα σενάρια που βίωσε αυτός ο λαός. Άσε κατά μέρος την κριτική. Τις κατηγορίες. Τις ευθύνες. Πρώτα η μνήμη των γεγονότων. Πρώτα η πληροφόρηση.
Η κυρία Ζωή Κωνσταντοπούλου το ξεκαθάρισε. Η «Πλεύση» θα κατέβει στης εκλογές μόνη της. Αυτοδύναμη. Πολύ σωστά. ''Τι σχέση έχω εγώ μ’ όλους τους άλλους που να δηλώνουν αριστεροί, και κάποιοι απ’ αυτούς είναι υπόλογοι στον λαό''.
Η Ρωσία ήταν πάντα μεγάλη, άρα δεν είχε ανάγκη και από μεγάλο αυτοκράτορα. Από τσάρο παικταρά. Η δύναμη του ηγεμόνα είναι η εξουσία του, το στέμμα του, όχι ο ίδιος που πιθανόν να είναι ο τίποτας. Όσες, άλλωστε, αδυναμίες να κουβαλάει, όλες κρύβονται πίσω από το μύθο του αξιώματός του.
Πλησιάζουμε κάποια πρόσωπα για να έρθουμε κοντά σε εποχές εντελώς πεπερασμένες, όμως με αλήθειες διαχρονικές να τις χαρακτηρίζουν. Εποχές που ο κόσμος ντυνόταν και τρεφόταν διαφορετικά, που η καθημερινότητα των ανθρώπων μοιάζει σήμερα παραμυθένια, για ένα μονάχα λόγο. Ήταν αιώνες μ' άλλους ρυθμούς ζωής, άλλες ταχύτητες, χωρίς αυτοκίνητα και αεροπλάνα, χωρίς κινητά τηλέφωνα και τηλεοράσεις.
Οι ιστορίες της κατασκοπίας επιδοτούνται με κάργα υπερβολή. Επόμενο. Πρόκειται για πραγματικότητες άγνωστες, και εύκολα ο έχων σχέση με το αντικείμενο ή ο συγγραφέας να παρουσιάζει το έργο όπως του γουστάρει. Όπως τον βολεύει, τον ίδιον ή την υπηρεσία.
Μην πω το άλλο. Πράγματι κάποιες ιστορίες κατασκοπίας να κτύβουν το απίθανο και, λέω εγώ, αυτό κι εκείνο το απίθανο να παραμένουν στον τάφο τους. Να μη δημοσιοποιούνται ποτέ.
Υπάρχουν δύο-τρία επαγγέλματα που οδηγούν και σ’ άλλους δρόμους, σ’ άλλα κόλπα. Η δικηγορία, για παράδειγμα. Σε οδηγεί κατ’ευθείαν στην πολιτική. Επειδή το νούμερο ένα ατού του πολιτικού είναι η πάρλα. Το μπλα μπλα που το ντύνει με σοβαρότητα, αυστηρότητα, υπευθυνότητα. Και το αμολάει σαν εισαγγελέας που θα τιμωρήσει τον αντίπαλο. Και σα Θεός κανονικός που θα αλλάξει τη ζωή του λαού.
Λατρεύω το Ναύπλιο, την παλαιά πόλη. Τόπος που χαρίζει γαλήνη, που καθαρίζει το μυαλό σου. Το πάρκο του Ναυπλίου έχει το όνομα του καπετάνιου Στάικου Σταϊκόπουλου, που σα σήμερα 29 Νοεμβρίου, το 1822, στα 24 χρόνια του κατέλαβε το πολύ σημαντικό κάστρο του Παλαμιδίου. Καταραμένη Ελλάδα. Αντικρύζεις το άγαλμα του ήρωα Σταϊκόπουλου και οι σκέψεις έρχονται μόνες τους, ακάλεστες. Πουτάνα Ελλάδα.
Ο Γιώργος Οικονομέας είχε μια εκπομπή πρωϊνή Σαββάτο και Κυριακή στην τηλεόραση του alpha. Φοβερά πράγματα. Πριν πάρει μεταγραφή στο mega ο δημοσιογράφος έκανε από το κανάλι μια συνταρακτική «αποκάλυψη». Ότι ο πρώην βασιλιάς Κωνσταντίνος κέρδισε τη δίκη με το ελληνικό δημόσιο και θα πάρει αποζημίωση 76 δις δραχμές, έναντι της βασιλικής περιουσίας που έχει περιέλθει στο κράτος. Ποιος, ρωτάει ο αποδυτηριάκιας, έδωσε στον Οικονομέα την «πληροφορία»;