Αυτός που θα πετάξει γιαούρτι στη μάπα του συντρόφου Κώστα Γαβρόγλου είναι τεντυμπόυς; Τρομοκράτης. Εξτρεμιστής. Ο κύριος υπουργός παιδείας, Κωνσταντινουπολίτης και αμερικανοσπουδαγμένος, προκαλεί. Και ρωτάω. Αυτός που θα τον φτύσει κατάμουτρα θα είναι αλήτης; Περιθωριακός. Αναρχικός. Ακροδεξιός.
Καταχειροκροτήθηκε, λέει, ο Τσίπρας στο συνέδριο του Σοσιαλδημοκρατηκού κόμματος της Γερμανίας. Φοβερά πράγματα. Μόλις, λέει, ανέβηκε στο βήμα ο Έλληνας πρωθυπουργός, τον υποδέχτηκαν θερμά. Το λένε και δεν ντρέπονται.
Το ΠΑΣΟΚ χαρακτηρίζεται δημοκρατικό κόμμα. Της λεγόμενης δημοκρατικής παράταξης. Παραμύθια. Τι πάει να πει αυτό; Ότι οι οπαδοί, οι θαυμαστές του ΠΑΣΟΚ είναι δημοκράτες κι όσοι δεν... ανήκουν στην ''παράταξη'' δεν είναι δημοκράτες. Με τέτοιες παπαριές, ότι εμείς είμαστε οι δημοκρατικοί, οι προοδευτικοί, οι ανανεωτικοί, ακόμα και μέχρι σήμερα δουλεύον τους μαλάκες. Γιατί υπάρχουν πάντα μαλάκες. Και ποτέ δεν θα σταματήσει η γέννα, η παρουσία των μαλάκων.
Τα Βαλκάνια είναι η γωνιά της Ευρώπης που έμεινε πίσω, γιατί έχασε το τραίνο της Αναγέννησης. Σε επίπεδο κοινωνικής οργάνωσης και κρατικής συγκρότησης μειονεκτεί τούτη η ευρύτερη περιοχή, σε σύγκριση με την υπόλοιπη νότια Ευρώπη, πολύ περισσότερο με την Βόρεια. «Φταίει» η πολιτιστική πλατφόρμα του ασιάτη κατακτητή, του Οθωμανού.
Ξαφνικά οι δρόμοι γεμίζουν από κόσμο. Από τη μία στιγμή στην άλλη. Ο λαός ξεσηκώνεται και βγάζει έναν απίστευτο ενθουσιασμό, μέχρι που ο ίδιος ο κόσμος να απορεί. Σκηνές πρωτοφανείς, χωρίς υπερβολή. Άνθρωποι σε κατάσταση μανίας, παράκρουσης, καταστρέφουν οτιδήποτε θυμίζει το κομουνιστικό καθεστώς στην Βουλγαρία. Όλα έγιναν τόσο γρήγορα, τόσο εύκολα. Ανετράπη ο δικτάτωρ Τόντορ Ζίβκωφ.
Του Δημοκρατικού κόμματος και η Μπάρμπαρα Στρέιζαντ, σπουδαία τραγουδίστρια και βραβευμένη με Όσκαρ ηθοποιός. Χρειάζεται άντερα ο καλλιτέχνης στις ΗΠΑ να δηλώσει ρεπουμπλικάνος. Λες και έχει καμία διαφορά! Έτσι λες; Αν ρωτήσεις Αμερικάνο δημοκρατικό, θα σου πει ότι δεν έχει καμία σχέση το κόμμα του με το ρεπουμπλικανικό. Το αυτό θα πει ο ρεπουμπλικάνος για το δημοκρατικό κόμμα.
Ο Χίτλερ δεν κρατιότανε, ήθελε να βάλει μπροστά το “εβραϊκό ζήτημα”. Να τελειώσει τους Εβραίους. Ήξερε πολύ καλά τι έκανε και γιατί και πότε θα ξεκίναγε τον πόλεμο, ένας μ' όλους. Στις 28 Οκτωβρίου 1938 κάνουν ένα ντου οι ναζιστές και πακετάρουν 17.000 πολωνικής καταγωγής Γερμανούς Εβραίους. Τους κάνουν τη ζωή δύσκολη και θέλουν να τους ξεφορτωθούν, όμως η πολωνική κυβέρνηση αρνείται να τους δεχθεί.
Από το 1989 έπεσε το ''Τείχος'' του Βερολίνου. Το έριξαν, να το πούμε, δεν γκρεμίστηκε μόνο του. Άλλη μια ηρωική, επαναστατική μαγκιά που καταγράφεται στο πάνθεον των ανυπότακτων λαών. Για μένα, βέβαια, δεν έχει καμία, μα καμιά σημασία αν το ''Τείχος του αίσχους'' είχε διαλυθεί από σεισμό, αν το είχε φάει η βροχή και ο άνεμος.
Δεν χρειάζεται μεγάλη φαντασία, συγγραφική και σεναριακή, για να στήσεις στη σκέψη σου το γελοίο σκηνικό μιας αληθινής ιστορίας. Και τα πιο σοβαρά γεγονότα, αυτά που έγραψαν Ιστορία, που διαμόρφωσαν Ιστορία, έχουν την αστειότητα τους, τη γραφικότητα τους. Γιατί όχι το σουρεαλισμό τους. Πρώτα το σκηνικό που λέγαμε.
Χώριζε τον παράδεισο από την κόλαση. Αυτή το νόημα είχε το περιβόητο Τείχος του Βερολίνου, που γκρεμίστηκε το 1989, σα σήμερα στις 9 Νοεμβρίου. Παράδεισος ήταν η Ανατολική Γερμανία και κόλαση η Δυτική Γερμανία, ο Δυτικός κόσμος, ο καπιταλιστικός. Και οι αφελείς, οι αφελέστατοι λέγανε ότι με το Τείχος κατέρρευσε και ο κομουνισμός. Μάντολες.