Η κυρία Ζωή Κωνσταντοπούλου το ξεκαθάρισε. Η «Πλεύση» θα κατέβει στης εκλογές μόνη της. Αυτοδύναμη. Πολύ σωστά. ''Τι σχέση έχω εγώ μ’ όλους τους άλλους που να δηλώνουν αριστεροί, και κάποιοι απ’ αυτούς είναι υπόλογοι στον λαό''.
Η Ρωσία ήταν πάντα μεγάλη, άρα δεν είχε ανάγκη και από μεγάλο αυτοκράτορα. Από τσάρο παικταρά. Η δύναμη του ηγεμόνα είναι η εξουσία του, το στέμμα του, όχι ο ίδιος που πιθανόν να είναι ο τίποτας. Όσες, άλλωστε, αδυναμίες να κουβαλάει, όλες κρύβονται πίσω από το μύθο του αξιώματός του.
Πλησιάζουμε κάποια πρόσωπα για να έρθουμε κοντά σε εποχές εντελώς πεπερασμένες, όμως με αλήθειες διαχρονικές να τις χαρακτηρίζουν. Εποχές που ο κόσμος ντυνόταν και τρεφόταν διαφορετικά, που η καθημερινότητα των ανθρώπων μοιάζει σήμερα παραμυθένια, για ένα μονάχα λόγο. Ήταν αιώνες μ' άλλους ρυθμούς ζωής, άλλες ταχύτητες, χωρίς αυτοκίνητα και αεροπλάνα, χωρίς κινητά τηλέφωνα και τηλεοράσεις.
Οι ιστορίες της κατασκοπίας επιδοτούνται με κάργα υπερβολή. Επόμενο. Πρόκειται για πραγματικότητες άγνωστες, και εύκολα ο έχων σχέση με το αντικείμενο ή ο συγγραφέας να παρουσιάζει το έργο όπως του γουστάρει. Όπως τον βολεύει, τον ίδιον ή την υπηρεσία.
Μην πω το άλλο. Πράγματι κάποιες ιστορίες κατασκοπίας να κτύβουν το απίθανο και, λέω εγώ, αυτό κι εκείνο το απίθανο να παραμένουν στον τάφο τους. Να μη δημοσιοποιούνται ποτέ.
Υπάρχουν δύο-τρία επαγγέλματα που οδηγούν και σ’ άλλους δρόμους, σ’ άλλα κόλπα. Η δικηγορία, για παράδειγμα. Σε οδηγεί κατ’ευθείαν στην πολιτική. Επειδή το νούμερο ένα ατού του πολιτικού είναι η πάρλα. Το μπλα μπλα που το ντύνει με σοβαρότητα, αυστηρότητα, υπευθυνότητα. Και το αμολάει σαν εισαγγελέας που θα τιμωρήσει τον αντίπαλο. Και σα Θεός κανονικός που θα αλλάξει τη ζωή του λαού.
Λατρεύω το Ναύπλιο, την παλαιά πόλη. Τόπος που χαρίζει γαλήνη, που καθαρίζει το μυαλό σου. Το πάρκο του Ναυπλίου έχει το όνομα του καπετάνιου Στάικου Σταϊκόπουλου, που σα σήμερα 29 Νοεμβρίου, το 1822, στα 24 χρόνια του κατέλαβε το πολύ σημαντικό κάστρο του Παλαμιδίου. Καταραμένη Ελλάδα. Αντικρύζεις το άγαλμα του ήρωα Σταϊκόπουλου και οι σκέψεις έρχονται μόνες τους, ακάλεστες. Πουτάνα Ελλάδα.
Ο Γιώργος Οικονομέας είχε μια εκπομπή πρωϊνή Σαββάτο και Κυριακή στην τηλεόραση του alpha. Φοβερά πράγματα. Πριν πάρει μεταγραφή στο mega ο δημοσιογράφος έκανε από το κανάλι μια συνταρακτική «αποκάλυψη». Ότι ο πρώην βασιλιάς Κωνσταντίνος κέρδισε τη δίκη με το ελληνικό δημόσιο και θα πάρει αποζημίωση 76 δις δραχμές, έναντι της βασιλικής περιουσίας που έχει περιέλθει στο κράτος. Ποιος, ρωτάει ο αποδυτηριάκιας, έδωσε στον Οικονομέα την «πληροφορία»;
«Έχουμε εμφύλιο πόλεμο, γι’ αυτό θα ψηφίσω ΝΔ και Μητσοτάκη... » είπε ο Θόδωρος Πάγκαλος, από τα πιο βαρειά ονόματα της πολιτικής της Ελλάδος, μετά τη χούντα. Δεν υπάρχει Έλληνας, από όποιο κόμμα, από όποια παράταξη πολιτική, να μιλάει τόσο χοντρά, τόσο μειωτικά για τον Σύριζα και τον Τσίπρα, όπως κάνει ο επί σειρά ετών υπουργός του ΠΑΣΟΚ.
Το σύμπαν έχει πάθει την πλάκα του μ’ αυτά που συμβαίνουν στην Ελλάδα την τελευταία δεκαετία. Δεν έχει ξαναγίνει. Στον αιώνα. Σε κανένα μέρος του πλανήτη. Το κράτος να έχει κάνει τέτοια επιθετική πολιτική σε βάρος των πολιτών. Κράτος με εκλεγμένες κυβερνήσεις, όχι σε καθεστώς ολοκληρωτισμού, με χούντα, με δικτατορία.
Γνωστό. Ο συγγραφέας πριν από την κυκλοφορία του νέου βιβλίου τον αμολάει μία τρακατρούκα. Να γίνει ντόρος. Πώς αλλοιώς να πουλήσει, να ρεκλαμάρει το βιβλίο; Αυτό κάνει κάθε φορά ο πρώην ΚΚΕ, Συνασπισμός (πρώην Σύριζα), ΠΑΣΟΚ Μίμης Ανδρουλάκης (1951), ο οποίος μάλλον έχει αποσυρθεί από την πολιτική και ασχολείται αποκλειστικά με το γράψιμο.