Δεν έχει καμμία σημασία τι λέει ο Τσίπρας. Ούτε ο Σαμαράς και ο Βενιζέλος. Μιλάμε πολιτικά. Μιλάμε δημοκρατικά. Μας το θύμησαν, άλλωστε, πολύ πρόσφατα οι συριζαίοι, ότι η Δημοκρατία γεννήθηκε σ' αυτό τον τόπο.
Απαγορεύονται τούτες τις στιγμές οι αλητείες. Κάποιοι τις συνεχίζουν, λέω για τις αλητείες. Δεν μπορούν να κάνουν διαφορετικά. Η όλη ύπαρξή τους, πολιτική και εξουσιαστική, είναι μια ολοκάθαρη επένδυση πάνω στην αλητεία. Ο δημόσιος λόγος τους και η κυβερνητική και αντικυβερνητική πρακτική τους στηρίζεται στη αλητεία. Μόνο.
Όταν οι πολιτικές δυνάμεις δεν μπορούν να συμφωνήσουν ούτε στην ερμηνεία των όρων που χρησιμοποιούν στις μεταξύ τους αντιπαραθέσεις είναι μάλλον ανέφικτο να συμφωνήσουν και επί της ουσίας της πολιτικής που πρέπει να ακολουθηθεί.
Ισχύει το Σύνταγμα; Ισχύουν οι νόμοι; Φοβάμαι πως η απάντηση είναι όχι και στα δύο. Η κυβέρνηση ετοιμάζεται να παραβιάσει το Σύνταγμα, ψηφίζοντας το ασφαλιστικό νομοσχέδιο, πολλές διατάξεις του οποίου έχουν κριθεί αντισυνταγματικές.
Υμνούμε τον εραστή των γυναικών. Αυτόν που παθιάζεται στο σεξ με την γυναίκα. Άσε κάποιοι περίεργοι του σήμερα να μιλάνε για σεξιστές για εθισμένους στο σεξ. Αυτά έχουν οι αλλαγές των καιρών. Να φθάσουμε στην εποχή μας και κάποιοι άνδρες να σνομπάρουν την ερωτική επαφή με το άλλο φύλο.
Η πρώτη ευκαιρία χάθηκε. Ο Τσίπρας είχε υποσχεθεί ανάσταση της οικονομίας το Πάσχα, αλλά πέταξε τη μπάλα άουτ. Ωστόσο, ο στόχος του να περάσει το ασφαλιστικό χωρίς μεγάλες απώλειες παραμένει. Έστω και στην παράταση, όπως το συνηθίζει.
Στην αρχαία Ελλάδα, κάθε πολίτης αντί να κάθεται στα καφενεία και να αμπελοφιλοσοφεί, όπως κάνουν σήμερα πλείστοι σέλληνες μπορούσε να πάει στην Εκκλησία του δήμου, στην τότε Βουλή και να νομοθετήσει.
Η Νέα Δημοκρατία, παρότι διακηρύσσει ότι θα καταψηφίσει το ασφαλιστικό εν τούτοις δεν φαίνεται να διαφωνεί με τις προωθούμενες ρυθμίσεις, όπως προκύπτει από το κείμενο με τις προτάσεις της που έδωσε στη δημοσιότητα. Αυτό σημαίνει ότι ο Γολγοθάς των Ελλήνων είναι μονόδρομος.
Της Ανάστασης του Λαζάρου είναι σήμερα. Η γνωστή ιστορία του πεθαμένου που τον ξύπνησε ο Χριστός. Που τον ανέστησε ενώ τον είχε πάρει ο ύπνος. Έτσι το λένε. Ότι ο πιστός δεν πεθαίνει, απλά κοιμάται.
Μέχρι πρότινος όποιος αναζητούσε ένα παράδειγμα ακυβερνησίας κατέφευγε στη λεγόμενη ιταλοποίηση της πολιτικής ζωής. Και εννοούσε την κυβερνητική αστάθεια που είχε δημιουργήσει τη δεκαετία του 1990 η επιχείρηση «Mani pulite» («Καθαρά χέρια») της ιταλικής Δικαιοσύνης