Η εξουσία τρέφει τον Τσίπρα, διαπιστώνουν όσοι ασχολούνται με τις αλλαγές στο σωματότυπο του Πρωθυπουργού. Από αλλού περίμεναν τη ...διεύρυνση και από αλλού τους ήρθε. Το σωσίβιο στη μέση και τις περιφέρειες του είναι περισσότερο από εμφανή. Οπότε αρχίζουν οι εικασίες.
Ραντεβού με την ...ιστορία στη ...Λαχαναγορά δίνει ο Κυριάκος στο λαό, μεταφέροντας την έδρα του κόμματος του από τη Συγγρού δίπλα στον Κηφισό, το ποτάμι των εκλογικών στεναγμών της Νέας Δημοκρατίας.
Από την αρχή κιόλας της οικονομικής κρίσης, η Ελλάδα αναζητεί τον ηγέτη που θα τη βγάλει από το αδιέξοδο. Τα δοκίμασε όλα. Από τον λαοπρόβλητο, το 2009 ΓΑΠ και τον ειδήμονα Παπαδήμο, μέχρι τον αντιμνημονιακό, μέχρι την πρωθυπουργοποίηση του, Σαμαρά. Ώσπου, παραδόθηκε αμαχητί στον Τσίπρα.
Όταν λέμε ότι η Ελλάδα δεν έχει πολιτικούς ηγέτες υψηλού επιπέδου, ο νούς μας πάει στον Κωνσταντίνο Καραμανλή και στον Ανδρέα Παπανδρέου. Πολλοί τους θυμήθηκαν, όταν ο Σόιμπλε προσέβαλε πρόσφατα τον πρωθυπουργό με τον χαρακτηρισμό ανόητος και αναρωτήθηκαν πως θα αντιδρούσαν οι προαναφερθέντες ηγέτες αν ήταν στη θέση του Αλέξη Τσίπρα.
Ξενοπηδήχθηκε η γυναίκα του και ο κερατάς σύζυγος πήγε και βρήκε τον φίλο του Αλέξη Τσίπρα, να τον ρωτήσει τι να κάνει. Η ιστορία είναι αληθινή. Και σημερινή, φρέσκια, όχι χθεσινή, ξεχασμένη, όχι παληά.
Όλα τα σημαντικά συμβαίνουν για πρώτη φορά στην Ελλάδα επί Τσίπρα. Και διακυβέρνηση της Αριστεράς και γενικός ξεσηκωμός. Είναι, όμως, και κάτι εξίσου εντυπωσιακό με τα προηγούμενα, που συμβαίνει για δεύτερη φορά.
Αυτή τη μαλακία δεν την κατάλαβα ποτέ. «Είμαστε ανοικτοί σε διάλογο» λένε και ξαναλένε οι υπουργοί. Λάθος! Χίλιες φορές λάθος που χαρακτήρισα σα «μαλακία» αυτή την «πουστιά». Αυτή την πολιτική ματσαραγκιά.
Κι έλεγα τι μου θυμίζει το σκηνικό που ζούμε αυτές τις μέρες με τη διαπραγμάτευση. Μα ασφαλώς τα στρουμφάκια, την ομότιτλη τηλεοπτική σειρά κινουμένων σχεδίων που έκανε θραύση ανάμεσα σε παιδιά και μεγάλους τη δεκαετία του 1980.
Κλίνατ’ επ’ αριστερά. Το σύνθημα αυτό ρίχνει ο Τσίπρας κάθε φορά ετοιμάζεται να βάλει την υπογραφή του σε ένα νέο μνημονιακό κεφάλαιο. Είναι το άλλοθι του, το αριστερό παρόν που δίνει για να τονίσει ότι δεν έχει καμία σχέση με το κακό που θα συμβεί. Έτσι έγινε και πρόσφατα.
Οργιάζει στο παρασκήνιο η σεναριολογία για τις πολιτικές εξελίξεις που πολλοί τις θεωρούν αναπόφευκτες. Το σενάριο της οικουμενικής επιστρέφει στο προσκήνιο. Προβλέπει το σχηματισμό κυβέρνησης τεχνοκρατών χωρίς Τσίπρα, αλλά με τη στήριξη του ΣΥΡΙΖΑ, του ΠΑΣΟΚ και του Ποταμιού.