Γιατί αυτό το ρεζιλίκι. Γιατί τόσο απροκάλυπτα υπουργός της κυβέρνησης εκτίθεται, με κάθε τρόπο υπέρ του Μώραλη και του Μαρινάκη, δηλαδή εναντίον του πρώην υπουργού της ΝΔ και επίσης υποψήφιου δημάρχου Μιχαλολιάκου.
Το 'πε και... δεν το έκανε ο Μαρινάκης. Είδες πόσο εύκολα γίνεται κάποιος ασυνεπής όταν μπλέκεται με την πολιτική. Όταν, δηλαδή, ζητάει την ψήφο από τον κάθε. Η αγωνία να πιάσει τα ποσοστά που χρειάζεται ο υποψήφιος τον κάνει μια από τα ίδια.
Ψηφίζετε λαμόγια. Έγκυρο αυτό. Ακόμα κι αν ο υποψήφιος δήμαρχος δεν είναι λαμόγιο, δηλαδή αρχιλαμόγιο, εάν θέλει να εκλεγεί δεν έχει άλλη επιλογή, παρά να συμμαχήσει με τα μαστόρια της δουλειάς. Με τα λαμόγια που η πολιτική είναι η ζωή τους.
Μήνα Μάιο το 1836 ξεκίνησε τη θητεία του ο πρώτος δήμαρχος Αθηναίων. Άλλο είναι εκείνο που αξίζει να τονίσουμε κάνοντας έναν περίπατο στις δημοτικές εκλογές του παρελθόντος.
Το κορίτσι αποφάσισε να ασχοληθεί με την πολιτική. Νέος άνθρωπος, σπουδαγμένος, με τέσσερις γλώσσες. Το κουβέντιασε μ’ έναν άνθρωπο, πρώην υπουργό του ΠΑΣΟΚ που έχει χρόνια ιδιαίτερες σχέσεις με τον πατέρα της.
Η Χρυσή Αυγή πάει για πρωτιές στην Ευρώπη. Δεν είναι μία η Χρυσή Αυγή, δεν παίζει μόνον στην Ελλάδα. Όπως η ΝΔ υπάρχει στη Γερμανία, στην Αγγλία, σε κάθε χώρα. Κόμματα δεξιά, ψευτοδεξιά, κεντρώα, σοσιαλιστικά, ψευτοσοσιαλιστικά, ψευτοαριστερά.
Μιχαλολιάκος και Μαρινάκης, οι δυο αντίπαλοι στον Πειραιά συμφωνούν για το αποτέλεσμα της πρώτης Κυριακής. Δεν το λένε, βέβαια. Ο καθένας στην πολιτική λέει ό,τι τον συμφέρει.
Για μία φορά ακόμα, λέει ο αποδυτηριάκιας, ο Μανώλης Γλέζος συνελήφθη αδιάβαστος. Λέω για τον άνθρωπο που από τότε που κατέβασε τη σημαία των ναζί από την Ακρόπολη έχει παίξει σε 17 διαφορετικά κόμματα. Συμβαίνει, όταν κάποιος επιμένει να ασχολείται με την πολιτική, επειδή θαρρεί πως προσφέρει κάτι.
Για σιγά, ρε. Είμαι δημότης, όμως όχι και τεμπέλης. Τι πλάκα είναι αυτή με τα μηνύματα που βαράνε στο κινητό, να πάω σε τούτη και στην άλλη προεκλογική συγκέντρωση.
Να μην έχεις δίκαιο και να βγαίνεις από πάνω. Δόγμα αυτό στην Ελλάδα. Να είσαι παράνομος και αντί να απολογείσαι, να λες ένα κάρο δικαιολογίες, μέχρι να το ρίχνεις σε κατηγορίες. Είναι το έργο που στην Ελλάδα παίζεται κατά σύστημα τόσο από επώνυμους όσο και από ανώνυμους.