Σε περίπτωση που ο ΠΑΟΚ ξαναπάρει το κύπελλο, το πως και το γιατί το έχασε η ΑΕΚ δεν έχει σήμερα καμιά σημασία. Στα κιτάπια θα γραφτεί ότι ο ΠΑΟΚ έγινε κυπελλούχος για τρίτη χρονιά σερί, μετά τον τελικό του 2017 στο Βόλο και του 2018 στο ΟΑΚΑ (φώτο). Με μια κουβέντα. Τρίτη στη σειρά απώλεια, μάλιστα με τον ίδιο αντίπαλο, για την ΑΕΚ σημαίνει πλήγμα βαρύτατο. Υποβιβασμός. Απαξίωση.
Πριν από ένα χρόνο, συγκεκριμένα στον τελικό κυπέλλου 2018, στο ίδιο γήπεδο, με τους ίδιους αντιπάλους, την τότε πρωταθλήτρια ΑΕΚ και τον κυπελλούχο ΠΑΟΚ, σφύριξε ξένος διαιτητής σε αγώνα ελληνικό. Συνέβη μετά από 50 χρόνια. Για να μη ξεχνιόμαστε.
Ο κάθε ξένος και από την πιο υποανάπτυκτη κοινωνικά και πολιτιστικά γωνιά του πλανήτη έχει κάθε δικαίωμα να θεωρεί την Ελλάδα ένα μπουρδέλο. Από πλευράς οργάνωσης κράτους ένα κωλοχανείο σκέτο. Και ουδείς Έλληνας δικαιούται να διαμαρτυρηθεί.
''Ο διαιτητής πως έπαιξε;...'' με ρώτησε ποδοσφαιρικός παράγοντας που δεν παρακολούθησε το Άγιαξ- Τότεναμ. Κατ' αρχήν, για να ξέρουμε τι λέμε, καμιά έκπληξη που ο άνθρωπος δεν είδε το παιχνίδι, διότι ναι μεν μια ζωή μπερδεύεται με το ποδόσφαιρο, αλλά επί της ουσίας δεν έχει σχέση με το αντικείμενο. Όπως όλοι σχεδόν οι λεγόμενοι ''παράγοντες'' οι οποίοι παράγουν μόνο νοσηρότητα.
Ξεκίνησαν από μια πεντακοσαρού. Να δώσουν στις δυο ΠΑΕ από 500 προσκλήσεις, μετά την οριστική απόφαση να γίνει ο τελικός χωρίς κόσμο. Στη συνέχεια οι υποτιθέμενοι... αρμόδιοι πρότειναν να μειωθεί ο αριθμός των προσκλήσεων σε ΑΕΚ και ΠΑΟΚ. Γιατί;
Πολύ φίλος μου, πολύ γάβρος, πολύ ποδόσφαιρο ξέρει και εκτιμώ τη γνώμη του, δεν το συζητάει: Ο Βαλβέρδε είναι μακράν ο καλύτερος προπονητής που πέρασε τα τελευταία 50 χρόνια από τον Ολυμπιακό. Όσα χρόνια βλέπει μπάλα ο φίλος μου.
Η γυναίκα στο ημίχρονο πήγε για ύπνο. Είχε προετοιμαστεί να δει μια ακόμα ματσάρα ευρωπαϊκή, αλλά αυτή τη φορά της έκατσε ένα παιχνιδάκι ρουτίνας, με το εύκολο και μάλλον άνετο 2-0 των ''μωρών του Άγιαξ''στην πρώτη πράξη του έργου. Έτσι άφησε μόνο τον σύζυγο να παρακολουθήσει μέχρι τέλους την πρόκριση της ολλανδικής ομάδας στην έδρα της.
Όποιος απευθύνεται στον κόσμο πάει άκλαφτος αν δεν προκαλεί τη συγκίνηση. Καλλιτέχνης είναι αυτός, συγγραφέας και πολιτικός. Κανένα έργο στο θέατρο και στο σινεμά δεν ''περνάει'' στο κοινό αν δεν βαρέσει στον συναισθηματικό κόσμο του θεατή.
Κανένας δεν πίστευε στον αποκλεισμό της Μπάρτσα. Κανένας δεν περίμενε ότι θα προκριθεί η Λίβερπουλ, μάλιστα καθαρά και με 4-0. Δεν γίνονται αυτά. Κι όταν λέμε κανένας δεν εννοούμε μόνο τους οπαδούς της αγγλικής ομάδας. Κανένας και από τους ποδοσφαιριστές που πάλαιψαν, που πέθαναν στο γήπεδο, δεν ήλπιζαν ότι τελικά θα καταφέρουν να ανατρέψουν το 3-0 στην Καταλονία.
Τεράστια νίκη, λένε, μετά το ανεπανάληπτο 4-0 της Λίβερπουλ. Επική ανατροπή του 3-0 της Μπαρτσελώνα. Απίστευτη πρόκριση της αγγλικής ομάδας. Μόνο μια Liverpool μπορεί να τα κάνει αυτά. Μόνο στο Anfield γίνονται τέτοια αλησμόνητα κατορθώματα. Και άλλα τέτοια που ταιριάζουν στην περίσταση, που όμως δεν βγάζουν τη Μεγάλη Αλήθεια της ρεβάνς ανάμεσα στους ποδοσφαιριστές με τις φανέλες της Μπαρτσελώνα και της Λίβερπουλ.