Το θέατρο είναι αληθινό όταν στη σκηνή επάνω είναι ηθοποιοί. Κάποιοι που ζωντανεύουν τους ήρωες, τους χαρακτήρες του έργου. Με κάποιους που παριστάνουν τους ηθοποιούς στο σανίδι δεν λειτουργεί ο θρίαμβος του θεάτρου.
Όταν ο Μπαράκ Ομπάμα έγινε πρόεδρος στις ΗΠΑ, ο Γκαλεάνο είπε ότι ο Λευκός Οίκος κτίστηκε από μαύρους σκλάβους. Ο ποιητής εννοεί ότι οι λευκοί εκμεταλλεύτηκαν τους αφροαμερικάνους.
Σύμβολο της εποχής της η Αμερικανίδα Josephine Baker γνώρισε προπολεμικά την αποθέωση στην Ευρώπη. Πρώτα στο λατρεμένο της Παρίσι με τις ημίγυμνες και κάτι... περισσότερο εμφανίσεις της στα Φολί Μπερζέρ και τα Καζινό ντε Παρί, αλλά και σε περιοδείες εκτός Γαλλίας. Χορεύτρια, τραγουδούσε κιόλας.
Και χθες μαγειρίτσα έφαγε ένας φίλος μου. Έχει τρελαθεί ο άνθρωπος από το περασμένο Σάββατο να τρώει κάθε ημέρα μαγειρίτσα που ο ίδιος φτιάχνει. Μαγειρίτσα από σταμναγκάθι. Και γαμώ το χόρτο! Αντί να ρίχνει μαρούλια και όποια άλλη πρασινάδα στην κατσαρόλα, από τότε που έμαθε το σταμναγκάθι δίνει ρεσιτάλ στην κουζίνα του. Το επίτευγμα!
Τελικά, λες, και το σινεμά βρέθηκε επειδή ήταν απαραίτητο να καταγραφούν στην αιωνιότητα κάποιες ωραίες γυναίκες, κάποιοι ωραίοι άνδρες με φυσική ομορφιά, με ομορφιά φυσικής αλήθειας. Όπως ο Ομάρ Σαρίφ. Αυτή είναι η κουβέντα μου στην κιόλας πρώτη ματιά της εικόνας του Αιγύπτιου γόη. Στο πρόσωπο, μάλιστα, του ηθοποιού διαβάζεις το διάβα της ανθρώπινης φυσιογνωμίας από την προϊστορία, όταν ακόμα ήταν πρωτόγονος, μέχρι το Σήμερα.
Να ξεκαθαρίσω επειδή παρά τη θέλησή μου, αποδυτηριάκια διαβάζουν και άτομα που δεν γουστάρω ούτε καν να βλέπουν τa γραφτά μου. Δίνω, λοιπόν, την πληροφορία στους αξιοπρεπείς κυρίους οι οποίοι κατά λάθος και τυχαία έγιναν μπανιστές της σελίδας αποδυτηριάκια, αυτό που γνωρίζουν εδώ και 31 χρόνια όσοι προπόνησαν τη σκέψη τους διαβάζοντας την τελευταία σελίδα της φυλλάδας.
Συνέβη για πρώτη φορά. Που σημαίνει ότι και το άσχημο, το καταδικαστέο θα έχει συνέχεια. Αυτό που δεν έχει ξαναγίνει και το διέπραξε ο αρχιεπίσκοπος Ελλάδος, θα επαναληφθεί. Από τον ίδιον ή κάποιον άλλον ιεράρχη.
Φαντάσου το σκηνικό. Ένας μεγάλος ζωγράφος, θρύλος την εποχή του, στα 45 του χρόνια, παίρνει από πίσω μια 17χρονη κοπέλλα στους κεντρικούς δρόμους του Παρισιού. Είναι ο Πάμπλο Πικάσο, άρα ό,τι κάνει, ακόμα κι αν αυτό δεν έχει άμεση σχέση με την τέχνη, ενδιαφέρει. Αξίζει να καταγραφεί. Να περάσει στην Ιστορία.
Ποιος είναι ο Χριστός; Δεν είναι Αυτός. Είναι και ο Αυτός, είναι και ο Εκείνος, κι όχι αυτός Αυτός, αλλά εκείνος ο Άλλος. Είναι όχι ακριβώς Αυτός, ούτε ακριβώς Εκείνος, αλλά ο Παράλλος, όπως νομίζουν κάποιοι άλλοι.
«Ποιος ασχολείται με την αιώνια καταδίκη από το παπαδαριό σε κάποιον ο οποίος βρήκε σ' ένα δευτερόλεπτο το άπειρο της ηδονής;». Η κουβέντα αυτή ανήκει στον ποιητή Σαρλ Μπωντλαίρ, ο οποίος κατά τον αποδυτηριάκια γεννήθηκε για ένα μόνο λόγο. Να γράψει “Τα Άνθη του Κακού”. Είμαστε στα μέσα του 19ου αιώνα και η θρησκεία, όπως και ο χυδαίος, ο βαρβαρικός πουριτανισμός δείχνουν τις μασέλες τους.