Σιχαίνεται τον Μπερλουσκόνι, δεν του αρέσουν οι θηλυπρεπείς άντρες ούτε οι «φτιαγμένες» γυναίκες. Εδώ και 40 χρόνια το όνομα του βρίσκεται στις πρώτες θέσεις της μόδας και της διακόσμησης. Ο Giorgio Armani στα 81 του είναι μια ασταμάτητη μηχανή χρήματος και καλού γούστου. Τι ξέρουμε όμως γι’ αυτόν;
Μέσα στην αγωνία του έλους, του τέλους και στα σαγόνια της σαρκοβόρου όρκας. Αυτού του τεράστιου θηλαστικού, που όπως βρήκαν σοβαροί βορειοευρωπαίοι ερευνητές, έχει νοημοσύνη ίδια με αυτήν των ανθρώπων.
Μια μουσική γιορτή για νέα ταλέντα από Δευτέρα 3 Αυγούστου έως Κυριακή 9 Αυγούστου 2015. Για 4η χρονιά και για μία ολόκληρη βδομάδα, πλάι σε μια από τις ωραιότερες λίμνες της Ευρώπης, κάτω από τον έναστρο ουρανό ετοιμάζουμε μαγικά βράδια με ζωντανή μουσική.
«Πρέπει να καταλάβουμε όλοι, ότι ο πολιτισμός μας καταρρέει, ενώ συγχρόνως βρισκόμαστε στα πρόθυρα δημιουργίας ενός νεου πολιτισμικού ρεύματος που αναγκαστικά θα θεμελιώθεί και πάλι πάνω στις απόψεις των αρχαίων Ελλήνων φιλοσόφων.
Τι θάταν η θάλασσα χωρίς κύματα; Τι θάταν το νερό της πισίνας χωρίς χλώριο; Τι θάταν το δάσος χωρίς δένδρα; Τίποτα δεν θα ήντουσαν όλα αυτά. Όπως τίποτα δεν θα ήταν κι η Ελλάδα χωρίς δημοψήφισμα.
Eδώ και μια εβδομάδα γυρίζει στο μυαλό μου ΑΥΤΟ: O Αριστείδης την ημέρα του εξοστρακισμού του συνάντησε τυχαία έναν αγράμματο χωριάτη. Αυτός χωρίς να γνωρίζει τον Αριστείδη του ζήτησε να γράψει το όνομά του στο όστρακο.
Το «Ναι» είναι ξενέρωτο. Παραπέμπει σε υποταγή. Σκύβεις το κεφάλι. Υπακούς σ’ αυτό που σου λένε. Με το «Ναι» αισθάνεσαι να σε περιορίζουν, να σου αφαιρούν χώρο. Καμμία σχέση με την καύλα του «Όχι».
Τι ψηφίζει ο Αλέξης; Ερώτημα κι αυτό σαν τόσα άλλα που πλανώνται στα καφενεία, στις πλατείες που συγκεντρώνονται οι διχασμένοι δημοκρατικοί αλλά κι εντός σπιτιών που λογικά παίζει η μάχη των γενιών.
Δύσθυμα ξεκίνησα σήμερα. Είχε προηγηθεί ξενύχτι σε φίλο μου της εξωκοινοβουκευτικής αριστεράς κι είχε επέλθει αρκετή κατανάλωση ρούμι κόλα. Είχαν πέσει κι ιστορίες από τον στρατό, οπότε το τέσσερις το ξημέρωμα μου ήρθε κάπως βαρύ σε σχέση με το ξύπνημα μου κατά τις δέκα.
Μπήκε στο νοσοκομείο της Ελβετίας τον Ιούνιο του 1976 αφού στα τελευταία τρία χρόνια είχε δουλέψει στο μυαλό του το μυθιστόρημα, το οποίο αρχικά είχε τιτλοφορήσει «Η Χαρά του να Πεθαίνεις».