Έδωσε τα πρώτα ονόματα από το ψηφοδέλτιο του ο υποψήφιος δήμαρχος Αθηναίων κύριος Κώστας Μπακογιάννης, αδελφός της κυρίας Μπακογιάννη και ανηψιός του Μητσοτάκη. Λάθος του να μη συμπεριλάβει τον πρώην υπουργό… Γιώργο Βουλγαράκη.
Δεν το λες. ''Από τη ρίψη μολότωφ δεν πέθανε κανείς''. Δεν λέγεται τέτοιο πράμα. Από βουλευτή, μάλιστα. Και δεν λέγεται δημόσια, όχι στην παρέα σου. Και ούτε χάρη αστεϊσμού δεν λέγεται. Τέλος.
Τελικά, οι δανειστές της Ελλάδος, και οι θεσμικοί εκπρόσωποι τους δεν ξέρουν να κάνουν τη δουλειά τους. Βεβαίως νομιμοποιούνται και ηθικά να παρεμβαίνουν σε μια χώρα που τους χρωστάει δις, και έχει ακόμα την ανάγκη τους. Επόμενο, λοιπόν, οι δανειστές να καθορίζουν την εθνική οικονομική πολιτική, να απαιτούν τούτο κι εκείνο, να αρνούνται να συμφωνήσουν σ' αυτό και το άλλο. Δεν βγάζει, όμως, αποτέλεσμα η παρέμβαση των τροϊκανών από το 2011 και η Ελλάδα παραμένει στα ίδια.
Ο Σύριζα ασχολείται με συμμαχίες. Με μαλακίες, δηλαδή. Από τότε που γεννήθηκε η αριστερά, ένας είναι ο υπέρτατος στόχος. Οι συμμαχίες. Οι μαλακίες, δηλαδή. Μία ζωή, εδώ και περισσότερο από ενάμιση αιώνα οι αριστεροί όπου γης συσπειρώνονται όχι για να παράξουν πολιτική. Όχι για να παρουσιάσουν κυβερνητικό έργο. Όχι τέτοια πράγματα. Η αγωνία είναι οι συμμαχίες. Οι μαλακίες, δηλαδή.
Μόνον έκπληξη δεν προκάλεσε η απόφαση του Πέτρου Κόκκαλη να αποστασιοποιηθεί από την «παράταξη» που κέρδισε το 2014 τις εκλογές στο Δήμο Πειραιά. Να μη συνεχίσει να συμμετέχει σε μία, στην πραγματικότητα, «προσωπική» υπόθεση του εφοπλιστή Βαγγέλη Μαρινάκη.
Αυτό το πράμα, με τους επώνυμους που μετάνοιωσαν για τη ψήφο τους στον Σύριζα, δεν το καταλαβαίνω. Με τίποτα. Κάθε λίγο θα σκάσει μύτη κάποιος, ηθοποιός, συγγραφέας, ζωγράφος, και θα δηλώσει δημοσίως τη μαλακία του, λέει, να ψηφίσει Τσίπρα στις εκλογές. Αφορμή για κουβέντα η τοποθέτηση της σπουδαίας καλλιτεχνιδας κυρίας Άννας Παναγιωτοπούλου. Ότι της έριξε πέντε στη μάπα ο γιος της γιατί το 'χε ρίξει στον Σύριζα.
Ο κίνδυνος της ακροδεξιάς. Το λένε και δεν ντρέπονται οι… δημοκράτες. Να οργανωθούμε, λένε, για να αντιμετωπίσουμε τους ακροδεξιούς. Φτύνουν τη δημοκρατία, την κατουράνε, την αποπατούν οι υπηρέτες της… δημοκρατίας.
Το καλοκαίρι του 1955 όλοι γνώριζαν ότι ο Παπάγος δεν θα ζήσει. Με κάλεσε ο πρέσβης των ΗΠΑ Yost και με ρώτησε τι γνώμη έχω για τις μελλοντικές εξελίξεις.