Η διάγνωση είναι μαζοχισμός. Το να παρακαλάς τον Πετρόπουλο να σου αυξήσει τις εισφορές και τον ΓΑΠ να σου κόψει την σύνταξη ή να υμνείς τον Τσίπρα ως σύμβολο πολιτικής αξιοπιστίας - έτσι λένε οι ίδιοι και κανείς δεν τους διαψεύδει - όλα αυτά δεν είναι δείγματα ισορροπημένου ανθρώπου. Η επιστήμη είναι σαφής ως προς την ερμηνεία του όρου μαζοχισμός:
Πρώτο κόλπο. Είσαι αντιπολίτευση και κοπανάς κάθε μέρα την κυβέρνηση. Ένα κόλπο που δεν βγάζει ποτέ. Είναι το παραμύθι ότι ο κόσμος λαμβάνει υπ’ όψιν την αντιπολίτευση. Ο κόσμος έχει τα δικά του κριτήρια για την κυβέρνηση.
Ο Αλέξης Τσίπρας είναι η εξαίρεση. Γνωστό και κατανοητό, κι αυτό. Αριστερός είναι ο Έλληνας πρωθυπουργός και επειδή στην πολιτική του πορεία και στην ιδεολογία του η συνέπεια ήταν και παραμένει αμετακίνητη, ακλόνητη, γι’ αυτό κράτησε στάση ανεξάρτητη από την πλανηταρχία.
Σημεία των καιρών, το λένε. Χθες δεν υπήρχε στο χάρτη, σήμερα πιάνει μέχρι 4% κι αύριο σίγουρα θα σκοράρει περισσότερο στις εκλογές. Τι λέμε; Πριν 50 χρόνια δεν υπήρχε ισλαμοφοβία στην Ευρώπη, ούτε γεννιόντουσαν αραπάκια στο νότο και το βορά της ηπείρου μας.
Μην ακούω μαλακίες. Έτοιμες τις έχουν να τις σερβίρουν με διάφορες παραλλαγές οι σεφ της δημοσιογραφικής πολιτικής ανάλυσης. Ήδη έχουν αρχίσει να κοπανάνε σάλτσες και μπαχαρικά, εντελώς εξωτικές συνταγές, επειδή τα γκάλοπ δείχνουν άνοδο των σοσιαλδημοκρατών με αρχηγό τον Μάρτιν Σουλτς. Αν θα χάσει η Μέρκελ θα αλλάξει η πολιτική της Γερμανίας, θέτουν το... μεγάλο ερώτημα.
Οικονομική κρίση, λέει. Δεν μου λένε τίποτα αυτές οι δύο λέξεις. «Οικονομική κρίση». Δεν εκφράζουν την πραγματικότητα, ίσως διότι έχουν πολυμεταχειριστεί. Ο κόσμος αισθάνεται ανασφάλεια λες και κάποιοι «αόρατοι» τον κυνηγάνε, τα πράγματα γίνονται όλο και πιο ζόρικα. Δεν ξέρεις τι μέρα ξημερώνει αύριο.