Έγιναν εκλογές εθνικές στην Ισπανία κι όλο το σύστημα του Σύριζα ήταν με τους podemos. Αυτό το κόμμα(;) των αγανακτισμένων, απελπισμένων, ψευτοαριστερών, αντισυμβατικών.
Οι πολιτικοί συνηθίζουν στις κατ' ιδίαν συζητήσεις τους να λένε και μία κουβέντα έξω από την ημερήσια διάταξη, κάτι, τέλος πάντων, που δεν θα έλεγαν αν η συζήτηση γινόταν στη Βουλή. Είναι λογικό και ανθρώπινο.
Όλοι οι εφιάλτες του Αλέξη Τσίπρα του έπεσαν μαζί στη νέα δημοσκόπηση που τον φέρνει να χάνει από τον Κυριάκο Μητσοτάκη και στην πρόθεση ψήφου και στην παράσταση νίκης και στην καταλληλότητα για πρωθυπουργός.
Δεν έχει κανένα νόημα να θυμόμαστε κάποια, σύμφωνα με την Ιστορία, σημαδιακά γεγονότα, τα οποία στάθηκαν αφορμή να αλλάξει υποτίθεται ο κόσμος, αν δεν βάλεις κάτω τις σκέψεις εκείνες που παράγουν φως.
Δεν μπορώ να βλέπω τον Τσακαλώτο. Παθαίνω λαλά, σου λέω. Με πιάνουν ίλιγγοι, σκοτοδίνες, σπασμοί και μόνο που το σκέπτομαι ότι αυτός είναι υπουργός οικονομικών. Ότι αυτός ο πρώην εξωφυλαρούχας επί Βαρουφάκη σήμερα μιλάει για λογαριασμό μου με τους ξένους.
Όλα τα κορόιδα της δημοσιογραφίας έγραψαν με μία πένα, όπως λέμε το είπανε μ' ένα στόμα, ότι την πάτησε ο Παπαδημούλης. Ο γνωστός τουιτεράς που κάνει και τον ευρωβουλευτή του σύριζα. Και γιατί οι σοβαροί δημοσιογράφοι της πλάκας συμφώνησαν πως ο Παπαδημούλης εξετέθη;
Γίνονται εκλογές και ο κόσμος στέλνει τον Τσίπρα απ' εκεί που ήρθε. Ο Αλέξης, όμως, ούτε θα φύγει, ούτε γραβάτα θα φορέσει. Εδώ θα μείνει. Και κάποια στιγμή, μετά από χρόνια, τρία, πέντε, δέκα, θα πει «Δεν έχω πρόβλημα να συνεργαστώ με το κόμμα που κυβερνάει».
Έχουν, λέει, κάνει «μεταγραφή» κάποιοι επιχειρηματίες και από τη ΝΔ παίζουν σήμερα με τον Σύριζα. Και ο πρόεδρος του κόμματος της αντιπολίτευσης, ο σύντροφος Κυριάκος Μητσοτάκης έριξε τις μπηκτές του στην ομιλία του στο ΣΕΒ, στο «συνδικαλιστικό» όργανο των βιομηχάνων.
Ένα πράμα έχω να πω με το 52% υπέρ του brexit στο δημοψήφισμα. Πολλά έχω να πω, πάρα πολλά, όμως το πρώτο είναι η παραίτηση του Άγγλου πρωθυπουργού, του κύριου Νταίηβιντ Κάμερον.