Υπάρχουν κάποια ματς στο πρωτάθλημα με μια ξεχωριστή και εξαιρετικά κρίσιμη ιδιαιτερότητα. Το θες το παιχνίδι σαν ΠΑΕ, εσύ μια μικρή ΠΑΕ, κι αν το πάρεις είναι σα να κέρδισες δυο φορές τον Ολυμπιακό.
Κατίδης, έγινε ο Σαββίδης. Λυπηρό. Δεν τους βάζω στο ίδιο σακούλι και τους δύο επειδή είναι Πόντιοι. Έχουμε περισσότερες απαιτήσεις από τον μεγαλομέτοχο του ΠΑΟΚ. Μην εξηγήσουμε τα αυτονόητα. Ο πρόεδρος μιας ομάδος σαν τον ΠΑΟΚ μπορεί να κάνει πολύ μεγαλύτερο καλό, όπως και κακό, απ'αυτό κάποιου ποδοσφαιριστή.
Αυτό τώρα πώς να το πεις; Παραμονή του αγώνα με τον ΠΑΟΚ στην Θεσσαλονίκη, ο Αλαφούζος τοποθέτησε στο θρόνο της αγνότητος τον Ιβάν Σαββίδη. Από πού και ως πού; Εννοώ από πού και ως πού το αφεντικό του Παναθηναϊκού γνωρίζει το αφεντικό του ΠΑΟΚ.
Ο Ιβάν ο Τρομερός απείλησε να αποσύρει τον ΠΑΟΚ από το πρωτάθλημα. Γκέλα. Όταν είσαι ο Τρομερός και κυρίως, είσαι ΠΑΟΚ, ρε γαμώτο, δεν αντιδράς δηλώνοντας την αδυναμία σου. Δεν μας λες “Δεν παίζω..., κάνετε ζαβολιές, πάω σπίτι μου”.
Ουδέν Νεώτερον απο το Μέτωπο της ΑΕΚ. Αυτό είναι το “νέο”. Δυστυχώς. Δεν υπάρχει τίποτα. Απολύτως. Καμμία εξέλιξη. Και θα ήταν εκπληξη να συμβεί κάτι ευχάριστο για την ομάδα.
Τσαμπουκάς στην προπόνηση του Παναθηναϊκού. Ο μεσοεπιθετικός Σισοκό την βγήκε από αριστερά στον προπονητή του: “Δεν παίζω από αριστερά, θέλω να με βάζεις στη δεξιά πλευρά”. Για σιγά. Εδώ μιλάμε για ποδόσφαιρο, δεν μιλάμε για εκλογές, όπου είναι το ίδιο είτε ψηφίζεις δεξιά, είτε αριστερά.
Δεν με συγκινεί η πρόκριση του Πανθρακικού, μάλιστα με δύο νίκες, στους “4” του κυπέλλου Ελλάδος. Δεν λέω, μεγάλη επιτυχία για την ομάδα της Θράκης και μπράβο της, όμως ζητώ την κατανόησή σας.
Συγχαρητήρια στον νέο Πάπα έδωσε και ο Μαραντόνα. Κι αυτό μου φαίνεται περίεργο. Μιλάμε για τον Φραγκίσκο τον Α', όχι τον Φραγκίσκο Μανέλλη τον μακαρίτη.
Κτίζουμε τον νέο ΠΑΟΚ, λέει ο Δώνης. Αυτά εγώ τα ακούω βερεσέ. Κτίζουμε τον ΠΑΟΚ του αύριο, λέει ο προπονητής του. Έτσι μιλάνε οι πολιτικοί, όχι οι αθλητικοί, όχι οι ποδοσφαιρικοί.
Το σεντόνι, που σήμερα κάνει πάσα το site, ανοίγει την πόρτα του μουντιάλ και μπαίνει κατ’ ευθείαν στον κόσμο των πλαστικών χειρούργων. Στην επιθυμία των γυναικών, και των ανδρών πια, να φτιάξουν τις «ατέλειες» του προσώπου τους και του σώματός τους. Και ξαφνικά ο αποδυτηριάκιας, η αυτή εξοχότητα Εγώ, κάνω ένα κλικ και αποκαλύπτει μια κατάρα…