Το λέω απλά, καθόλου ποιητικά. Τι υπέροχη μέρα. Η σημερινή μαγιάτικη μέρα είναι μαγική. Η αποθέωση της φύσης στην απόλυτη ομορφιά της. Μια ακινησία δημιουργική, οργασμική κάτω από το γαλάζιο του ουρανού και το σύμπαν άοπλο, αρμονικό, ισορροπημένο, είναι υποταγμένο στον αιώνιο βασιλιά, τον ήλιο.
Έσπασε τα μούτρα της στη γιουροβίζιον η Ελλάδα όποτε ήταν... εκτός κλίματος. Αποτυχία κάθε φορά που παρουσίαζε τραγούδι που έμοιαζε... ελληνικό. Γιατί σ' αυτή τη σαχλαμάρα που λέγεται eurovision δεν έχει θέση η λεγόμενη έθνικ μουσική. Τραγούδι με στοιχεία παραδοσιακά, έστω κι αν πλασαριστεί με την ποπ ενδυμασία.
Μάιος 2006. Ένα χρόνο μετά την πρωτιά στο Κίεβο της κυρίας Έλενας Παπαρίζου με το τραγούδι My Number One η Ελλάδα στη διοργάνωση της Αθήνας περιορίζεται στη 9η θέση, με κομμάτι που τραγούδησε η κυρία Άννα Βίσση. Στο πιο υψηλό σκαλοπάτι του βάθρου ανεβαίνουν τα «Τέρατα», ένα συγκρότημα πραγματικά τερατώδες σε εμφάνιση (φώτο).
Στο σινεμά παίζει τον εαυτό του. Τον από κούνια κακοποιό. Τον εγκληματία τον ικανό για όλα. Πριν γίνει ηθοποιός σε ταινίες και σε σειρές στην τηλεόραση ήταν αστέρι του υποκόσμου. Καθρέπτης η φάτσα του. Η σκατόφατσα. Χαραγμένη μούρη. που την βλέπεις και όπου φύγει, φύγει.
Και να μην έχει διάθεση να βγει κάποιος αύριο το βράδυ, αξίζει τον κόπο να κάνει μια βόλτα προς Καισαριανή μεριά. Να παραστεί στην εκδήλωση «Ποδόσφαιρο και τέχνες», με έργα ποίησης και ζωγραφικής, αφιερωμένα στο κορυφαίο λαϊκό άθλημα, στο πλαίσιο των εκδηλώσεων για τα 92χρονα του ΕΘΝΙΚΟΥ ΑΣΤΕΡΑ.
Το τελευταίο που μ' ακουμπά είναι ότι το πήρε η Μάντσεστερ Σίτυ και το έχασε η Λίβερπουλ. Στο ποδόσφαιρο δεν είμαι οπαδός του, αλλά θαυμαστής του. Όχι αγγλόφιλος, ούτε αγγλομάχος. Έλληνας είμαι, εδώ στην Ελλάδα ζω, άρα πονάω και χαίρομαι για τα κακά και τα καλά στο τόπο μου.
Με τον Μίκη Θεοδωράκη συντελέστηκε μια επανάσταση. Όλα ήταν τελείως διαφορετικά. Το κεντρικό όργανο είναι το μπουζούκι, οι χορευτικοί ρυθμοί είναι ο ζεϊμπέκικος και ο χασάπικος.
Γενική απεργία στη Θεσσαλονίκη, το 1936. Στη διασταύρωση Εγνατίας και Βενιζέλου. Αιφνιδιαστικά οι χωροφυλάκοι αρχίζουν να πυροβολούν. Δώδεκα νεκροί και κοντά 300 τραυματίες. Την επόμενη μέρα η εφημερίδα του ΚΚΕ, ο Ριζοσπάστης προβάλλει πρωτοσέλιδα το γεγονός, με τη φωτογραφία της μάνας που οδύρεται με αστείρευτα δάκρυα πάνω από το νεκρό παιδί της, στην άσφαλτο (φώτο).
Τραγούδια για νταήδες, κουτσαβάκια, χασίσια, ναργιλέδες και τον λεγόμενο υπόκοσμο. Αυτό ήταν το ρεμπέτικο τις πρώτες δεκαετίες του περασμένου αιώνα στην πατρίδα μας. Ούτε εκατό χρόνια πριν. Σα χθες, μόνο που το κοντυνό παρελθόν έχει σκεπαστεί από ένα σωρό πράγματα και μοιάζει ανύπαρκτο.