Κατ’ αρχήν. Δεν υπάρχει καμιά ήττα Τσίπρα επειδή την κάνει γυριστή και στη «συμφωνία» του με την Εκκλησία. Όπως δεν υπάρχει καμία νίκη των μητροπολίτων που ξεσηκώθηκαν με τη «συμφωνία» που έμεινε στα λόγια. Ο κόσμος είναι που χάνει ή κερδίζει από τους ψευτοτσαμπουκάδες πολιτικών.
Είχα δει τον Κωστή Στεφανόπουλο στην Βαλαωρίτου και έπαθα ένα μικρό σοκ. Ο άλλοτε ευθυτενής και αθλητικός πολιτικός πήγαινε στο γραφείο του υποβασταζόμενος. Έμαθα ότι τον ταλαιπωρεί ένα πρόβλημα στο ισχίο από την ποδηλασία που δεν αποκαταστάθηκε με την εγχείρηση στην οποία υποβλήθηκε. Πραγματικά λυπήθηκα γιατί ο Στεφανόπουλος δεν ήταν σαν όλους τους άλλους πολιτικούς. Και το εννοώ.
Έλληνας πολιτικός, πρώην βουλευτής, ο οποίος δηλώνει αρχηγός κόμματος, με ανάρτηση του στο twitter κάνει κριτική στον Γιάννη Αντετοκούνμπο. Όχι κριτική μπασκετική, ούτε πολιτική. Ανθρωπιστικού περιεχομένου το σχόλιο του αρχηγού, το όνομα του οποίου θα το δεις στη σελίδα του αποδυτηριάκια μόνο αν πει κάτι σοβαρό.
Το περίεργο είναι ότι περισσότερο από τη δεξιά ανησυχεί η… αριστερά για την άνοδο της ακροδεξιάς στην Ευρώπη, τα τελευταία χρόνια. Η απειλή της ακραίας δεξιάς αφορά τη δεξιά, αυτή είναι η χαμένη, όχι η αριστερά η οποία στη συνέχεια θα εισπράξει τη φθορά της νεοακροδεξιάς.
Όπως τα λέγαμε. Όπως τα περιμέναμε. Το show στην επέτειο του Πολυτεχνείου ήταν για μια χρονιά ακόμα απλά μια ρεπετισιόν. Μια εντελώς ίδια παράσταση, και στις λεπτομέρειες, όπως ακριβώς κάθε χρόνο. Με μια μονάχα διαφορά.
Μοιάζει με ανέκδοτο, αλλά είναι πέρα για πέρα αληθινό. Το αναφέρω με αφορμή την κόντρα της δικτατορίας με τους φοιτητές και την επέτειο της 17 Νοεμβρίου. Πρόκειται για απίστευτη φάση. Συζήτηση χουντικών σε υπουργικό συμβούλιο, όπου εκφράζεται η εκτίμηση ότι στην Ελλάδα είναι... αδύνατη η παρέμβαση του στρατού. Οι άνθρωποι ή δεν θεωρούσαν ότι οι ίδιοι δεν κατέλυσαν το Σύνταγμα ή απέκλειαν την πιθανότητα άλλοι αξιωματικοί να τους ανατρέψουν. Αυτούς, τους χουντικούς και να επιβάλουν... αυταρχικό καθεστώς.
Ανατρίχιασα! Ένοιωσα απέραντα μαλάκας διαβάζοντας το ρεπορτάζ στο site του «Ανειδίκευτου Συνεργάτη». Οι κύριοι, λέω για τους βουλευτές, που τα παίρνουν κανονικά. Βάζουν τη χερούκλα τους στην τσέπη μου και στον τραπεζικό λογαριασμό μου και με γδύνουν. Στα ίσα.
Ένα ακόμα show για να γιορτάσουμε την 17 Νοέμβρη βιώσαμε χθες και το χορτάσαμε χάρη στην αναρχία και την μπατσία. Σ' αυτούς, τελικά, όπως εξελίχτηκε το έργο, ανήκει η ημέρα.
Λες 17 Νοέμβρη και επιτόπου η σκέψη πάει στην τρομοκρατική συμμορία “17 Νοέμβρη”, μακράν την πιο πετυχημένη της Ιστορίας σ΄ όλη τη γη. Καμία άλλη δεν ήταν άπιαστη τόσο πολύ όσο αυτή, 27 χρόνια. Πες η συνωμοτική τους ικανότητα, πες η ανικανότητα της αστυνομίας.
Γέννημα της μεταπολίτευσης η οργανωμένη, αυστηρά συνωμοτική και ακραία ιδεολογικοπολιτική, τρομοκρατική συμμορία. Κύριος εκφραστής της η ''17 Νοέμβρη'' που, με την πολύχρονη αιματηρή της δράση, προσέδωσε νταηλήκι το δικό της νόημα στη φοιτητική εξέγερση του Πολυτεχνείου το 1973, σα σήμερα 17 Νοεμβρίου.