Παγκόσμια παγωμάρα διάβασα οτι προέκυψε με την εκλογή του Τράμπ. Παγωμάρα επειδή μπήκαμε σε αχαρτογράφητα νερά. Νερά που μπορεί να φέρουν εθνικισμούς, εσωστρέφειες και λοιπά άλλα.
Όλος ο πλανήτης άρχισε να ψάχνεται ποιά είναι η επόμενη μέρα στον κόσμο με την εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ ως νέου πρόεδρου των ΗΠΑ. Και μόνον αυτό το γεγονός ακυρώνει με τον πιο κραυγαλέο τρόπο το παραμυθάκι της δημοκρατίας.
H μόνη αναλογία και σύγκριση που έχει νόημα μεταξύ ΗΠΑ-ΕΕ και Ελλάδας, με αφορμή το εκλογικό αποτέλεσμα Τραμπ, αφορά την αποδοχή του αναβράζοντος δισκίου, που λέγεται ΑΓΝΟΗΜΕΝΗ ΤΑΠΕΙΝΩΜΕΝΗ ΙΣΟΠΕΔΩΜΕΝΗ ΟΜΑΔΑ ΠΛΗΘΥΣΜΟΥ.
Στην Ελλάδα υπάρχουν ακόμα βασιλικοί. Φανατικοί οπαδοί της βασιλείας, αδιάφορο ότι έχει καταργηθεί το εν λόγω πολίτευμα. Στο ΠΑΣΟΚ μπορεί να μην υπάρχουν πασόκοι, όμως θα βρεις σίγουρα παπανδρεϊκούς. Μπήκες στο νόημα;
Όπως πάντα κέρδισαν πάλι τα γκάλοπ. Μέσα έπεσαν. Μας είχαν ζαλίσει τον έρωτα ότι η Κλίντον προηγείτο. Σταθερά. Τέσσερις μονάδες προβάδισμα. Έξι μονάδες. Και δέκα μονάδες.
Ξαφνικά οι δρόμοι γεμίζουν από κόσμο. Από τη μία στιγμή στην άλλη. Ο λαός ξεσηκώθηκε και βγάζει έναν απίστευτο ενθουσιασμό, μέχρι που ο ίδιος ο κόσμος να απορεί. Σκηνές πρωτοφανείς, χωρίς υπερβολή.
Γιατί αυτός ο πανικός στο γλόμπο όλο, με τη νέα προεδράρα στην Αμερική, αυτόν τον περίεργο Ντόναλντ Τραμπ. Σε δουλειά να βρισκόμαστε. Αυτό είναι το σοβαρόν και αξιόπιστον πολιτικόν σχόλιον.
Δεν χρειάζεται μεγάλη φαντασία, συγγραφική και σεναριακή, για να στήσεις στη σκέψη σου το γελοίο σκηνικό από μια αληθινή ιστορία. Και τα πιο σοβαρά γεγονότα, αυτά που έγραψαν Ιστορία, που διαμόρφωσαν Ιστορία, έχουν την αστειότητά τους, τη γελοιότητά τους. Το σουρεαλισμό τους. Γιατί; Πρώτα το σκηνικό που λέγαμε.
Δεν υπάρχουν φωνές να ξεβρακώσουν τον Τσίπρα κι όλους τους... επανεκκινηστές του ανασχηματισμού. Άσε στην άκρη τους νεοδημοκράτες που κάνουν κριτική με πολυμεταχειρισμένες μπούρδες.
Είμαι υποχρεωμένος να ομολογήσω οτι προχθες έκλαψα. Με πήραν τα ζουμιά κατά την τελετή παράδοσης του υπουργείου παιδείας και θρησκευμάτων, από τον Φίνις στον άλλον περίεργο – με το καλό βιογραφικό είναι αλήθεια – με το μουστάκι του νταλικιέρη.