Τις μεγαλύτερες παπαριές θα τις φας στη μάπα από τα επίσημα προσώπατα στις επετειακές ημέρες. Άδειες κουβέντες, άψυχες, πολυμεταχειρισμένες, που αποστεώνουν το συγκεκριμένο ιστορικό γεγονός το οποίο υποτίθεται τιμάται. Κάθε χρόνο περισσότερο από υποχρέωση, από καθήκον εξουσιαστικό, πρωθυπουργοί και υπουργοί, σκέτοι φαρισαίοι, μιλάνε με τόση... αλήθεια, με τέτοιο τρόπο και τελικά θάβουν ακόμα πιο βαθειά τη μνήμη.
Να πούμε μια ακόμα κουβέντα για την 24η Ιουλίου, το 1974, όπου όπως λένε έγινε σα σήμερα η αποκατάσταση της δημοκρατίας. Τι είναι αυτά, ρε, που ακόμα και μετά το πήδημα με τα μνημόνια συνεχίζουν να σαλιαρίζουν αυτά τα σάπια οι πολιτικά τρισάθλιοι.
Ήρθε από το Παρίσι o Καραμανλής και πήρε την ομάδα. Αυτό έγινε. Τόσο απλά. Αυτά γίνονται μόνο στην Ελλάδα, δηλαδή στις χώρες καφενεία. Σε κράτη που βρίσκονται στον αέρα.
Την είπαν επανάσταση την 21η Απριλίου. Και για κάποιους το πραξικόπημα του 1967, η προδοσία των Ελλήνων αξιωματικών του στρατού, ακόμα θεωρείται... επανάσταση. Κάτι λαϊκό, δηλαδή. Ότι έγινε στο όνομα του λαού. Και για το καλό του έθνους.
Αντί να γιορτάζει την 24η Ιουλίου 1974 (φώτο), αντί να τη θυμάται με υπερηφάνεια, όπως έκανε για χρόνια μετά τη μεταπολίτευση η σημερινή Ελλάδα, θα έπρεπε να κάνει ένα μνημόσυνο. Γιατί μνημόσυνο, τουτέστιν ημέρα μνήμης και λύπης, ντροπής και προβληματισμού κι όχι ένα επετειακό έστω τυπικό, εύκολο να το εξηγεί κανείς...
Σα σήμερα 21 Ιουλίου, το 1965, ο Σωτήρης Πέτρουλας, ο 22χρονος αριστερός φοιτητής σκοτώθηκε από αστυνομικούς σε διαδήλωση στο κέντρο της Αθήνας και σε μια ταραγμένη πολιτικά Ελλάδα, που την επιδοτούσαν με τυφλή κομματική αντιπαλότητα οι δύο παρατάξεις, η λεγόμενη δεξιά και η λεγόμενη κεντρώα. Η άλλη παράταξη, η λεγόμενη αριστερή, προσπαθούσε κι αυτή να περάσει τα «μηνύματά» της στον κοσμάκη και ό,τι αρπάξει από τα ψίχουλα που θα περισσέψουν.
Ο Σωτήρης Πέτρουλας ψηλός, ξανθός, περπατούσε στα 23 και το αίμα του έβραζε για την πατρίδα και τη δημοκρατία. Τον φάγανε οι μπάτσοι το παλληκάρι, και μπερδεύτηκε, έχασε το ρυθμό της η ανάσα της πολιτικής Ελλάδος. Το παλάτι, η κυβέρνηση των αποστατών, τα κόμματα και η αριστερά μπήκαν στο δικό τους παιχνίδι σε μια χώρα που δυο χρόνια αργότερα θα γνώριζε μια ακόμα δικτατορία.
Αν ζούσε σήμερα ο Σωτήρης Πέτρουλας θα ήταν 75 χρονών και πριν αναφερθούμε στο θάνατό του, που ίσως δεν ήταν ατύχημα, αλλά δολοφονία, αξίζει ένα ερώτημα, ένα συγκεκριμένο ερώτημα. Χωρίς τούτο το ερώτημα είναι άδεια και χωρίς ουσία η μνήμη του χαμού του παλληκαριού, σα σήμερα 21 Ιουλίου, το 1965, ημέρα Τετάρτη.
Σα σήμερα 19 Ιουλίου, το 1827 υπογράφτηκε το Πρωτόκολλο του Λονδίνου ανάμεσα στις τρεις Μεγάλες Δυνάμεις, αυτές που αργότερα έστειλαν τα παπόρια τους στο Ναβαρίνο και κατέστρεψαν τον τουρκοαιγυπτιακό στόλο. Έτσι έγινε «ελεύθερη» η Ελλάδα μας. Με την αβάντα πρώτα τη διπλωματική και μετά τη στρατιωτική των ξένων. Να το ξέρουμε. Όχι, ακριβώς. Να το θυμόμαστε, είναι το πιο σωστό.
Η γνωστή γελοιότητα. Επώνυμοι Έλληνες, καλλιτέχνες και επιστήμονες, εξιοσέβαστοι και για γιαούρτωμα, υπέγραψαν ΔΗΛΩΣΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑΣ με τη Συμφωνία των Πρεσπών. Ότι, δηλαδή, καλώς ο Τσίπρας χωρίς να ρωτήσει τον κόσμο, ούτε καν το κόμμα του, προχώρησε σε συμφωνία με τους Σκοπιανούς για το θέμα της ονομασίας τους.